Wpisy z tagiem: Agnieszka Radwańska

niedziela, 12 lutego 2017

Agnieszka Radwańska

Wychodzę od przypadku Agnieszki Radwańskiej, znajdującej się pod stałym ostrzałem narodowo wzmożonych kibiców, ale nie chodzi mi o nią, lecz o problem. Cotygodniowy felieton do poniedziałkowej „Gazety Wyborczej” przeczytacie tutaj.

wtorek, 06 września 2016

Nigdy nie była tak blisko światowego szczytu, jak nam się zdawało. A jeśli podfruwała – wciąż podfruwa – na czwarte, trzecie lub wręcz drugie miejsce w rankingu WTA, to tym gorzej dla tego rankingu.

Zwierzałem się już tutaj, że jestem Agnieszką Radwańską beznadziejnie zauroczony. Precyzyjniej: uwodzi mnie jej styl gry, w samej zawodniczce dostrzegam zbyt wiele cech, których u wyczynowych sportowców nie lubię. To wirtuozka, w polskim sporcie stanowiąca przypadek absolutnie niepowtarzalny, zresztą wyjątkowa jest także w całym tenisie, bo oferuje spektakle piękniejsze niż jakakolwiek konkurentka, w galerii najlepszych meczów kobiet minionych lat nie umieścilibyśmy prawdopodobnie prawie żadnego bez jej udziału.

Im bardziej jednak poanalizujemy realne dokonania Radwańskiej – wynikowe, nie estetyczne – tym trudniej będzie nam uciec od wniosku, że imponują one tylko na tle nędznej historii nadwiślańskiego tenisa. Że nasza idolka przez całą karierę maniacko wygrywa wtedy, gdy niewiele jest do wygrania, by konsekwentnie przegrywać wtedy, gdy do wygrania jest wszystko. Że jej środowisko naturalne to turnieje pomniejsze, na których tłucze rankingowe punktowe jak opętana, a na turniejach poważnych niespecjalnie mieści się w nawet szerokim gronie faworytek. I że widz taki jak ja – śledzenie tenisa ograniczam do Wielkiego Szlema – ogląda ją niemal wyłącznie w sytuacji klęskowej.

Radwańska, jak wiadomo, nigdy nie wygrała żadnej z czterech naprawdę prestiżowych imprez. Tymczasem po 2010 roku te tytuły zdobywało już 11 jej rywalek. W minionej dekadzie – 16 rywalek. A gdyby sporządzić za ten okres tenisowy odpowiednik klasyfikacji medalowej – złoto za wielkoszlemowy triumf, srebro za finał, brąz za półfinał – to Polka spadłaby na 20. miejsce na świecie. I tylko minimalnie wyprzedzałaby sporą (aż nazbyt sporą) grupę zawodniczek, którym również raz udało się zasłużyć na udział w ostatecznym, decydującym starciu (Cibulkova, Erani, Halep, Šafářová, Lisicki, Bouchard, Vinci). Pierwszorzędna tenisistka drugorzędna.

W tym sporcie bez przerwy gdzieś odbywa się jakiś turniej, więc Radwańska uzbierała już 19 trofeów. I stale kręci się wokół rankingowego szczytu. Gdyby jednak buchalterię każdego wywinięcia rakietą zastąpić wyceną osiągnięć naprawdę wartościowych – moim zdaniem zdrowszą – to niewykluczone, że Polka miałaby dzisiaj wielkoszlemowy bilans jeszcze mizerniejszy. Osunęłaby się wszak na liście rozstawionych w Melbourne, Paryżu, Londynie oraz Nowym Jorku i we wcześniejszych rundach zderzała z silnymi przeciwniczkami.

Sama jest bowiem dla młodych, wygłodniałych sukcesu tenisistek rywalką wymarzoną. Powoli traci sens sprawdzanie, czy turniejowe drabinka Radwańskiej „sprzyja” – w przyrodzie nie istnieje prawdopodobnie wystarczająco „sprzyjająca”, przecież w Nowym Jorku Polka teoretycznie sunęła autostradą do półfinału (w ćwierćfinale spotkałaby Pliskovą, której nigdy nie oddała seta!), a w Wimbledonie schrzaniła wszystko nawet w pamiętnym roku 2013, gdy do finału doczłapały Marion Bartoli i Sabine Lisicki. I triumfowała wówczas Francuzka, która przez całą karierę nie zdołała wzbić się powyżej siódmego miejsca w rankingu WTA...

Nie zdołała, ale zabrała do domu wimbledońską paterę. A Radwańska pozostała drobną ciułaczką, kolekcjonerką sukcesików, które przepadną w mrokach historii. Zagraniczni znawcy obwołali ją „Ninją”, co zawdzięcza zagraniom-trikom niedostępnym rywalkom, nawet tenisowo znakomitszym, ale pseudonim brzmi o tyle nieadekwatnie, że Polka na korcie nie ma w sobie niczego z bezlitosnego, działającego z zimną krwią zabójcy. Nawet triumf w ostatnim Masters – ach, to było niesamowite, podziwiałem na kolanach – o tyle nas zmylił, że to turniej osobliwy, będący anomalią w tym sensie, że możesz przegrać, i to nawet dwa razy, a potem zdobyć trofeum. Zasady skrajnie nietenisowe, przecież na korcie zasadniczo odpada się po pierwszej wpadce. I być może także dlatego Radwańska – niewystarczająco konsekwentna, nazbyt humorzasta – nie wytrzymuje.

Chyba niepotrzebnie napisałem „humorzasta”, nie przepadam za całą tą kieszonkową psychologią, która nakazuje kibicom mającym kontakt ze sportsmenką głównie przez telewizor wyrokować, że jej się „nie chce” albo „brakuje ducha walki”. A już szczególnie nie znoszę pospolitego hejtu, który wylewa się wskutek podejrzeń, że np. na igrzyskach przegrywa z powodu deficytu uniesień patriotycznych (nawiasem mówiąc, ona jak mało kto wszystko zawdzięcza sobie i rodzinie, polski system szkolenia nie zasłużył się tu wcale). Sam poczułem jedynie potrzebę głośnego odkłamania lub przynajmniej podważenia tezy o tenisistce zdolnej być numerem 1 na świecie. Nie, tu nie widać na razie nawet potencjału na prawdziwy numer 2 lub 3, i żadne rankingowe argumenty nie pomogą, o nich decyduje metodologia, czasami kontrowersyjna jak ta wynosząca na pozycję wicelidera (do niedawna lidera) rankingu FIFA piłkarzy reprezentacji Belgii, którzy w życiu nie widzieli z bliska medalu. Przecież w globalnej czołówce niełatwo znaleźć jakąkolwiek tenisistkę, z którą Radwańska ma dodatni bilans, a teraz jeszcze rozpędzają się przedstawicielki młodego pokolenia – Garbine Muguruza, Madison Keys czy właśnie Ana Konjuh. Mecz z 18-letnią Chorwatką wyglądał okropnie – ona z pasją ostrzeliwała linie, a Polka zbyt często odpowiadała plumknięciami, po których piłka spadała na środek kortu. I niewykluczone, że nasza tenisistka już przegapiła czas, w którym mogła podbić świat.

Jeszcze bardziej prawdopodobne jednak, że na wybitniejszą na korcie Polkę poczekamy dekadami. Ba, może się okazać, że dekadami będą jej popisy ze wzruszeniem wspominać wszyscy – bez względu na narodowość – miłośnicy tenisa.

Ja w każdym razie zamierzam nadal zarywać noce.

poniedziałek, 09 lipca 2012

To był niezwykły dla naszego sportu weekend, mój podsumowujący go felieton z dzisiejszej „Gazety” przeczytacie tutaj.

czwartek, 05 lipca 2012

Agnieszka Radwańska, Wimbledon

Po organizacyjnym sukcesie Euro 2012 wreszcie przyszedł sportowy. Dla kogoś, kogo nasi piłkarze przyzwyczaili, że osiągnięciem nie z tej ziemi - czyli tradycyjnie nieosiągalnym - jest wygramolenie się z grupy, Radwańska odniosła sukces wręcz trudny do ogarnięcia. Pojutrze  zmierzy się z Sereną Williams, ikoną współczesnego tenisa. W finale nad finałami!

Nasi siatkarze też ładnie podskakują. Brazylię tną już seryjnie, dziś wycięli ją z Ligi Światowej jeszcze przed półfinałami. Nie zdarzyło się od 1998 roku. Nie zdarzyło się też, żeby Polacy byli w powszechnym mniemaniu głównymi kandydatami do ostatecznego triumfu.

Specjalistą od tenisa nie jestem, oglądam tylko epokowe batalie między Federerami i Nadalami oraz im podobnymi, patrzę też, jak kluczowe zamachy wykonuje Radwańska. Ale na tyle się na kortowych nawierzchniach wyznaję, że obejmuję rangę dzisiejszego wyniku Polki. Wiem, że przed nią do finału dobrnęła tylko jedna nasza nasza zawodniczka - Jadwiga Jędrzejowska, jeszcze przed wojną - i ani jeden zawodnik. Że tenis należy do elity najbardziej prestiżowych sportów indywidualnych, że w jego trwającym cały rok sezonie najważniejsze są turnieje wielkoszlemowe, a wśród nich - ten legendarny, rozgrywany na trawach londyńskiego Wimbledonu od 1877 roku. Pamiętam, że to jedna z najstarszych imprez sportowych. I jedna z najszczodrzej wynagradzających swoich bohaterów. Jeśli Radwańska przegra, za dwa tygodnie wywijania rakietą dostanie 3 mln zł. Jeśli zwycięży - 6 mln. Nasi najwyżej opłacani futboliści - gwiazdy Borussii Dortmund i bramkarz Arsenalu Wojciech Szczęsny - pracują na takie pieniądze niemal cały sezon.

Dziś Polka nacierała na Niemkę Angelique Kerber z agresją, jakiej piłkarzom Franciszka Smudy podczas Euro 2012 wystarczało tylko na początek walki, ale zdajemy sobie sprawę, że w sobotę faworytką w żadnym razie jednak nie będzie. Stanie naprzeciw onieśmielająco muskularnej Williams, jedynej kobiety, która na korcie wygrała przeszło 35 mln dol. Amerykanka straciła pozycję liderki światowego rankingu głównie z powodu kontuzji i decyzji, by ignorować pomniejsze turnieje, a koncentrować się na najważniejszych wyzwaniach. To atletka z innego wymiaru.

Tak czy owak Radwańska już zagrała spektakularnie. Wtargnęła do finału imprezy, z którą w wyczynowym sporcie indywidualnym popularnością mogą się równać jedynie - pomijamy igrzyska, będące świętem wielu dyscyplin  - kolarski Tour de France, walki o bokserskie mistrzostwo świata wszechwag, wciąż egzotyczne dla nas zawody golfowe. Globalną rozpoznawalnością dystansuje już powoli Roberta Kubicę. Co więcej, gdy on uczestniczy w wyścigu technologii i nigdy nie wygra bez wsparcia inżynierów, ona uprawia sport w stanie czystym i zależy wyłącznie od siebie.

Nasz człowiek w bolidzie leczy się po wypadku, nasza 23-letnia tenisistka ma szansę wystrzelić na szczyt międzynarodowego rankingu. Gdyby pobiła Williams, zostałaby rakietą numer jeden na świecie. Rządziłaby w dyscyplinie, w której Polacy nigdy nie odnosili znaczących sukcesów - uchodzącej u nas za ekskluzywną zabawę dla dobrze sytuowanych snobów.

Na razie wiemy, że Radwańska wyrosła na mocną kandydatkę do medalu igrzysk w Londynie. Turniej olimpijski odbędzie się na tych samych, szczęśliwych dla niej trawach Wimbledonu.

Na mocnych kandydatów do medalu - nawet złotego - wyrośli też siatkarze. I to nie tylko dlatego, że biorą rewanż za lata klęsk z Brazylią, której jeszcze niedawno składali pokłon, zanim rozpoczęła się walka. Nie, „Canarinhos” już przestali być punktem odniesienia. Wyglądają na drużynę rozlazłą jak nigdy, w trakcie wczorajszego zbierania razów od Kubańczyków odnosiłem wręcz wrażenie, że zrezygnowany trener Bernardo Rezende w pewnym momencie się zbuntował i zerwał kontakt z podwładnymi. Kiedy brał czas, rozmawiał głównie z asystentami i w ogóle uprawiał bardzo wymowną mowę ciała. Brazylia straciła dawną nietykalność, zaczęła być drużyną jak każda.

A nasi siatkarze spotężnieli osobowościowo. Czują się cholernie mocni, otwarcie o tym mówią, szef Andrea Anastasi trzyma ich ręką wyczynowego wygrywacza. Mają wszystko, by przeskoczyć każdego rywala - łącznie z Rosją, tak twardą ciałem, jak miękką duchem.

Dzięki nim i Radwańskiej zbliża się weekend polskiego sportu, jakiego jeszcze nie doświadczyłem. Kiedy rano prorokowałem na Twitterze, że pooglądamy rodaków w finale Wimbledonu i Ligi Światowej, dostałem w odpowiedzi ćwierknięcie przypominające inaugurację igrzysk w Atlancie (1996), uczczoną czterema złotymi medalami. Nie jestem przekonany, nad strzelectwo (chyba najnudniejsze zawody, jakie widziałem na żywo) czy zapasy przedkładam jednak prestiż tenisa i atrakcyjność gry drużynowej, z jakże wspaniałymi polskimi tradycjami. Przed nami weekend niezwykły - soczysta przystawka do uczty olimpijskiej.

Liga Światowa 2012, reprezentacja Polski

Archiwum
Tagi