RSS
niedziela, 16 lipca 2017

Roger Federer najwyraźniej nie ma zamiaru umierać, ale generalnie prace nad nieśmiertelnością – zatrzymaniem starzenia się, ożywianie martwych to inna konkurencja – nadal trwają. Mój cotygodniowy felieton do „Gazety” przeczytacie tutaj.

19:39, rafal.stec
Link Komentarze (18) »
piątek, 14 lipca 2017

Leonardo Bonucci, AC Milan

Od razu ostrzegam, że niniejszy wpis jest przeznaczony wyłącznie dla zakutych pał skupionych na kibicowaniu Milanowi, inni nie pokojarzą, o co mi biega.

Bałem się, że Leonardo Bonucci wyniesie się z Juventusu. Chciał go ponoć Antonio Conte, trener Chelsea, a ja nie chciałem, by rozpadła się najfajniejsza defensywna kompania braci bieżącej dekady, tworzona przez Gianluigiego Buffona, Andreę Barzaglego, Giorgio Chielliniego i właśnie Bonucciego. Kibicowałem jej, jakby ubierała się na czerwono-czarno, a nie na biało-czarno, bo nie umiem inaczej, wielcy piłkarze u wroga stają się moimi przyjaciółmi tym szybciej, im są więksi.

Nie przypuszczałem jednak, że Bonucci może wybrać akurat Milan. A wybrał.

I już się nie boję, jestem wniebowzięty, nie mogę uwierzyć, że to się zadziało, przecież świat nie jest aż tak ładny, cholera, niech nowy sezon zacznie się już, najlepiej za chwilę. Podoba mi się wiele mediolańskich transferów tego lata – najbardziej bocznych obrońców: Ricardo Rodrigueza i Andrei Contiego – ale transfer Leonardo wprawia w euforię, właściwie to chyba znów zacznę traktować Milan poważnie.

Powodów, żeby uwielbiać włoskiego obrońcę, jest mnóstwo. „Wariujesz z powodu jakiegoś obrońcy?” – zapytał mnie dzisiaj kumpel, który niby ogląda mecze futbolowe, ale ogląda prawdopodobnie niechlujnie, inaczej miałby przed oczami przerzuty piłki do napastników, które bywają dłuższe niż równik, podziwiałby w Bonuccim czołowego Pirlo wśród defensorów, obwołałby go pierwszorzędnym rozgrywającym, rozcmokałby się nad jego technicznym kunsztem, nad czytaniem gry, nad gracją, i w ogóle francją elegancją. Aż mi się nie chce pisać, dlaczego Leonardo jest wspaniały, trochę mi to przypomina objaśnianie, dlaczego słońce chowa się wieczorem za horyzontem. Jedni lubią tęczę, inni przepadają za frazą Pilcha, jeszcze inni żyją dla oglądania sklepień średniowiecznych kościołów, a my – ludzie rozumniejsi, wtajemniczeni, z lepszym gustem – z cielęcym zachwytem chłoniemy parabolę lotu piłki kopniętej przez Bonucciego. Łojezu, nawet w trakcie pisania tego akapitu nie wierzę, że od teraz będzie kopał na chwałę Milanu. (Choć on też, jak ja, nie ma mentalności plemiennej, jego syn kocha Torino, a na mecze na „wrogim” stadionie chodzi razem z tatą).

Delektuję się chwilą, wznoszę toast za toastem, podśpiewuję sobie, że moja squadra będzie zawsze moja, a zarazem uzmysławiam sobie, że transfery nigdy nie były dla mnie szczególnie ekscytujące. Gdy przylatywał Kaká, to nie miałem pojęcia, że przechwytujemy przyszłego laureata Złotej Piłki; gdy podprowadzaliśmy Lazio obrońcę Alessandro Nestę, to mieliśmy już Paolo Maldiniego, to było tylko uzupełnienie krajobrazu; gdy braliśmy inne gwiazdy, to po prostu poszerzaliśmy gwiazdozbiór, Silvio Berlusconi od zawsze kolekcjonował klejnoty. Gdybym miał wskazać ostatni zakup, który wywołał we mnie ekstazę, to wycelowałbym palucha w Andrija Szewczenkę – chłopak dokazywał w ataku Dynama Kijów, hasał sobie po polu karnym Realu Madryt jak po przydomowej piaskownicy (trzy gole w ćwierćfinale walnął!), kibicowałem mu jak koledze z ławki w podstawówce, a on nagle zakłada koszulkę Milanu!

Właśnie – zakłada koszulkę. Moja dziewczyna twierdzi, że to perwersja, i właściwie słusznie prawi, tak, jestem zboczony, tak, przy okazji omawianego transferu uświadomiłem sobie również, co daje największą frajdę w transferze. Otóż największą frajdę daje widok ulubionego piłkarza w koszulce ulubionej drużynie. Odlot.

No więc odleciałem. Jak Szewczenko był moim ulubionym transferem Milanu w XX wieku, tak Bonucci to mój ulubiony transfer Milanu w XXI wieku. Już teraz wiem, że nie ma żadnych szans, by sprostać oczekiwaniom.

wtorek, 11 lipca 2017

Zagra z przyjacielem w Manchesterze United. Wraca do trenera, który się go pozbył. Jest piłkarzem starszym, niż sugeruje metryka. I rekordzistą świata, ale tu pewności nie ma.

Romelu Lukaku reprezentuje rocznik 1993, ale doświadczeń zebrał tyle, że wystarczyłoby na całą karierę. Z dorosłymi zaczął rywalizować – w barwach Anderlechtu – jako szesnastolatek; jako niepełnoletni został królem strzelców ligi belgijskiej; wciąż był nastolatkiem, gdy przyjechał do Chelsea. Jego seniorski dorobek składa się już ze 145 goli w 317 meczach klubowych oraz 20 goli w 57 meczach reprezentacji kraju.

Przychodzi do drużyny, która pilnie potrzebuje napastnika nie tylko z powodu zerwanych więzadeł Zlatana Ibrahimovicia. W minionym sezonie wielokrotnie zapadała na chorobę bezbramkowego remisu – choć intensywnie atakowała, choć podejmowała na własnym stadionie słabych rywali (Burnley, Hull, West Bromwich). Lukaku, wicekról strzelców w barwach Evertonu, miał zdecydowanie wyższy stosunek zdobytych bramek do oddanych uderzeń niż jakikolwiek snajper Manchesteru.

Wraca też Belg do José Mourinho, który przed laty wypchnął go na wypożyczenie jako trener Chelsea. Mówiło się wówczas, że to był akt zemsty za pudło z decydującego rzutu karnego w Superpucharze Europy – w meczu przeciw Bayernowi, czyli prestiżowym dla szefa pojedynku z Pepem Guardiolą. Choć teraz wszyscy wspominają tamto rozstanie jako przyjacielskie, akceptowane przez obie strony. Lukaku odpowiada zresztą upodobaniom Mourinho, który lubi wystawiać na środku ataku drągali zamęczających obrońców swoją tężyzną.

Przede wszystkim jednak Belg wchodzi do szatni, w której czeka na niego Paul Pogba. Obaj oglądali swoje popisy na YouTubie, bo każdy słyszał o drugim jako cudownym dziecku. Poznali się przypadkowo podczas ligowego meczu zimą 2012 r., gdy usiedli obok siebie na trybunach jako młodziutcy, zepchnięci do głębokiej rezerwy piłkarze Chelsea i Manchesteru Utd. Poczuli wspólnotę losu, obiecali sobie, że będą utrzymywać kontakt, zaczęli spędzać wspólnie wszystkie wakacje. Po ubiegłorocznym Euro polecieli prywatnym odrzutowcem do Miami, gdzie grali w koszykówkę i łowili ryby, teraz wypoczywali na przeciwległym wybrzeżu, w Beverly Hills, co szczegółowo relacjonowali w internecie (clubbing, wypady z gwiazdami NBA, przejażdżki rolls-royce’em etc.). I choć Lukaku miał wrócić do Chelsea, to przyjaciel zaciągnął go do MU. – Już w ubiegłym roku, kiedy podpisał kontrakt [przyszedł z Juventusu], tknęło mnie, że jeśli ja także dostanę szansę, to nie odmówię – zwierzył się w klubowej telewizji. A Pogba ujawnił, że dodatkowo lobbował w sprawie transferu u trenera Mourinho.

Francuz kosztował 89 mln funtów, co uczyniło go najdroższym piłkarzem w historii. Lukaku przechodzi za 75 mln, ale po spełnieniu zawartych w umowie warunków – a to ponoć bardzo realne – MU dopłaci jeszcze 15 mln. Co więcej, Everton przejmie niechcianego na Old Trafford wycenianego na 10 mln Wayne’a Rooneya, czyli teoretycznie kwota transferu może sięgnąć 100 mln. Jeśli tym razem media, uzależnione przecież od przedrostka „naj”, nie wrzeszczą o rekordzie wszech czasów, to chyba tylko dlatego, że zobojętnieliśmy. Kluby ligi angielskiej – bezapelacyjnie najbogatszej na świecie – przelewają już oceany pieniędzy, nawet za posiadaczy nazwisk ponadlokalnie anonimowych.

A prowizje od każdej transakcji ściągają agenci. Interesami Lukaku zajmuje się Mino Raiola, najpotężniejszy pośrednik obok Jorge Mendesa, którego wpływy w Manchesterze stale rosną. Reprezentuje on także Pogbę, Ibrahimovicia, ściągniętego w ubiegłym roku Henricha Mchitarjana oraz rezerwowego bramkarza Sergia Romero. Wprowadził swój kontyngent do klubu o najwyższych przychodach w futbolu (689 mln euro rocznie), który w ostatnich latach rzuca najwięcej na transfery. Niedomaga tylko sportowo, po odejściu trenera Alexa Fergusona zajmował w lidze angielskiej kolejno miejsca siódme, czwarte, piąte i szóste.

Podnieść go mają Pogba i Lukaku. Rówieśnicy, od roku widujący się codziennie sąsiedzi, szalejący w mediach społecznościowych (popularność wśród młodych daje im olbrzymi potencjał marketingowy), oskarżani czasami o to, że błyszczą tylko w meczach ze słabymi, a w wielkich rozgrywkach nikną. Teraz spróbują uciszyć krytyków wspólnie. Przekonują, że w Manchesterze połączyło ich przeznaczenie.

piątek, 07 lipca 2017

22 czerwca po centrum Lublina przechadzała się wycieczka uczniów z Berlina, głównie dzieci imigrantów, którzy podróżują po Europie, by zrozumieć, jak narodził się faszyzm i nazizm, dlaczego doszło do Holocaustu. Do 18-letniej muzułmanki – miała głowę owiniętą chustą – podszedł mężczyzna w średnim wieku i splunął jej w twarz. Dziewczyna interweniowała u policjantów, ale pierwsi zagadnięci nie zareagowali, wpatrując się w telefony, a następni odpowiedzieli rechotem.

Choć podobnych incydentów dynamicznie przybywa, ten uderzył mnie szczególnie, bo trwały młodzieżowe mistrzostwa Europy, więc mnóstwo mundurowych patrolowało centrum – sam widziałem, jeździłem do Lublina na mecze. Teoretycznie powinieneś czuć się w mieście bezpieczniej niż kiedykolwiek.

Nazajutrz, 23 czerwca, oglądałem w Kielcach polskich piłkarzy obrywających od Anglii, gdy z trybun spłynął ryk „Cały stadion śpiewa z nami, wypierdalać z uchodźcami”. Znów: nasłuchałem się na meczach przeróżnych okropieństw, ale te uderzyły mnie szczególnie, bo na spotkaniach reprezentacji Polski bywało dotąd kulturalnie – w końcu drużyna narodowa, wypada się zachować – a przed pierwszym gwizdkiem UEFA przypominała o swojej akcji „No to Racism”. Dysonans. Co więcej, nie krzyczała grupka, stadion wprost zanosił się od „wypierdalać z uchodźcami”. Gdybym nie był tam w pracy, to bym wyszedł.

Po meczu natknąłem się na Bardzo Znaną Osobistość Polskiego Sportu, która spontanicznie i autentycznie wzburzona – na czyjąś uwagę o „znakomitej atmosferze na trybunach” – zaczęła perorować, że podczas meczu było obrzydliwie, że odmawianie pomocy ofiarom wojny to skandal, że zamiast wywołujących lęk brodatych mężczyzn można przyjąć młode matki z niemowlakiem na rękach, że polskich uchodźców zagranica przyjmowała od setek lat, że głupotą jest utożsamiać islam z terroryzmem, że niewinnych ludzi mordowali też członkowie IRA i ETA (organizacji z chrześcijańskiej Irlandii oraz chrześcijańskiej Hiszpanii – dopisek mój). Przekaz był przemyślany, brzmiał spójnie. Więcej nie cytuję, by nie ujawnić, kto się w Kielcach moralnie uniósł.

Postanowiłem namówić Osobistość na wywiad. Nie o polityce czy konkretnych pomysłach, jak uporać się z kryzysem migracyjnym – to kwestie zbyt skomplikowane, ponad nasze kompetencje – lecz o stosunku do obcych, solidarności, nienawiści, życiowych doświadczeniach. Bo czas nastał podły, wszędzie tylko pomieszanie pojęć, umysłowy zamęt, okrutna znieczulica. Ofiary terroru, czyli uchodźcy wojenni, stali się synonimem siewców terroru. I nie przeraża mnie nawet to, że my, Polacy, nie chcemy przyjąć konkretnej grupy, np. Syryjczyków – rozumiem strach społeczeństwa zmanipulowanego kłamstwem zmasowanej propagandy – ale to, że człowiek o innym kolorze skóry albo innym niż nasz stroju wywołuje odruch agresji, coraz częściej także u tzw. przeciętnego człowieka, który między swoimi nie podniósłby ręki nawet na psa. Ulica obcego odczłowieczyła, a w debacie publicznej w najlepszym razie pytanie „jak pomagać” zostaje wyparte przez „jak wymigać się od pomagania”. Słyszalni politycy podzielili się zasadniczo na tych, którzy przekonują, że przybysze nas pozabijają, i na tych, którzy unikają tematu. Ludzie boją się już zachować po prostu przyzwoicie.

Celebryci i inni liderzy opinii też milczą, dlatego uznałem, że Bardzo Znana Osobistość Polskiego Sportu może dać ważny głos. Skłonić do refleksji, powiedzieć tak tak nie nie, trochę oczyścić powietrze. I osobistość – po długich namowach, po przysięgach, że nie wypowiemy nazwy żadnej partii ani nazwiska polityka – przystała na wywiad.

O umówionej porze – minęły dwa dni, był czas do namysłu – się jednak wycofała. „Nie chcę w to wchodzić”.

Naciskałem jeszcze w kolejnych dniach, bez skutku. Naciskałem, ponieważ uważałem to za swój obowiązek – moralny i patriotyczny – wiedziałem, że Osobistość traktuje sprawę emocjonalnie, a ja oczekiwałem tylko, by powiedziała szczerze, co myśli.

Opór rozumiem. Słowa „uchodźca wojenny”, które najpierw powinny wywoływać współczucie – powtarzam: niezależnie od opinii, czy i kogo zapraszać do Polski – wywołują wrogość, pogardę i agresję w skali, z jaką się jeszcze nie zetknąłem. Postawy skrajnie nienawistne wpłynęły do głównego nurtu. Nieudane próby porozmawiania o tym na łamach sprawiły jedynie, że poczułem bezradność. Uzmysłowiłem sobie, że terror nam nie grozi, terror już jest.

20:23, rafal.stec
Link Komentarze (172) »
poniedziałek, 03 lipca 2017

 Niemcy, piłka nożna, Joachim Low

Wygrywają albo prawie wygrywają zawsze i wszędzie, innych wyników nawet nie biorą pod uwagę. A ich futbol jest jak cały kraj – najlepiej wymyślony w Europie. Mój felieton do „Gazety Wyborczej” przeczytacie tutaj.

12:29, rafal.stec
Link Komentarze (32) »
niedziela, 02 lipca 2017

siatkówk, mistrzostwa świata juniorów. Fot. FIVB

Wszyscy znamy ponurą legendę o sportowcach młodych zdolnych, którzy nie dojrzewają na spełnionych dorosłych, ale akurat mistrzostwo świata juniorów zdobyte przez polskich siatkarzy rokuje doskonale.

Kiedy wzięli je w 1997 r. w Bahrajnie, to potem ich pokolenie – najsławniejsze nazwiska: Piotr Gruszka, Paweł Zagumny – przeżyło swój szczyt w 2006 r., zdobywając srebro prawdziwego mundialu. A kiedy wzięli je w 2003 r. w Teheranie, to potem ich pokolenie – najsławniejsze nazwiska: Michał Winiarski, Mariusz Wlazły – wzbiło się na szczyt w 2014 r. zdobywając złoto prawdziwego mundialu. (Oczywiście wszyscy wymienieni grali także razem i nasza reprezentacja, będąca w sporej mierze miksem przedstawicieli obu generacji, uzbierała jeszcze trochę innych medali).

Skoro zatem dzisiaj Polacy wygrali w Brnie juniorskie MŚ 2017, to mamy powody oczekiwać, że w następnej dekadzie pooklaskujemy kolejny skok na podium prawdziwego mundialu. Przyzwyczailiśmy się, że nasze siatkarskie pisklęta pięknieją z czasem na skrzydlatych mistrzów.

Grupa, która rozbiła przed chwilą Kubę, jest jednak szczególna. Nie dlatego, że tworzą ją młodzieńcy charakterni, czupurni – czasem aż nazbyt – i generalnie nakazujący podejrzewać, że wyrosną na sukinsynów, których wolałbyś mieć po swojej stronie siatki. I nie dlatego, że  jej liderem został akurat Jakub Kochanowski – jak na pozycję środkowego konusowaty (199 cm), a jednak rozstrzygający o wynikach, zdolny uzbierać najwięcej punktów w zespole (patrz sobotni półfinał z Brazylią). Nie, reprezentację z rocznika 1997 (z niewielką domieszką rocznika 1998) wyróżnia to, że nie przegrywa nigdy. W sensie ścisłym – nigdy.

Ponoć dzisiejszy finał był 50. meczem, jaki rozegrała. Piszę „ponoć”, bo w siatkówce niełatwo ustalić podstawowe fakty, archiwa porównywalne z piłkarskimi czy koszykarskimi nie istnieją, granice między towarzyskimi meczami oficjalnymi a nieoficjalnymi bywają płynne. Polegam więc na ludziach, którzy doliczyli się właśnie 50. spotkań. W komplecie zwycięskich.

Do fundamentalnych danych mamy jednak dostęp. Otóż Polacy zdobywali kolejno mistrzostwo Europy kadetów, mistrzostwo świata kadetów, mistrzostwo Europy juniorów oraz mistrzostwo świata juniorów, a także triumfowali w turnieju na olimpijskich festiwalu młodzieży Europy. I te mecze, finałowe oraz eliminacyjne, są już udokumentowane, zresztą niektóre zdołałem nawet obejrzeć.

3:0 z Białorusią, 3:0 ze Słowacją, 3:2 z Włochami, 3:0 z Danią, 3:1 z Rosją, 3:0 z Francją, 3:0 z Serbią, 3:0 z Turcją, 3:1 z Włochami, 3:1 z Bułgarią, 3:1 z Iranem, 3:0 z Chile, 3:0 z Chińskim Tajpej, 3:1 z Japonią, 3:0 z Chinami, 3:1 z Iranem, 3:2 z Argentyną, 3:0 z Czechami, 3:0 z Bułgarią, 3:0 z Danią, 3:0 z Węgrami, 3:0 z Niemcami, 3:2 z Francją, 3:0 z Ukrainą, 3:0 z Niemcami, 3:1 ze Słowenią, 3:0 z Bułgarią, 3:1 z Rosją, 3:1 z Ukrainą, 3:0 z Marokiem, 3:0 z Czechami, 3:0 z Kanadą, 3:2 z Chinami, 3:0 z Kubą, 3:2 z Iranem, 3:2 z Brazylią, 3:0 z Kubą – oto trwająca trzy lata podróż naszych młodych siatkarzy przez 37 zwycięstw w meczach o stawkę. To się nie zdarza nie tylko w polskim sporcie, to wyczyn na skalę globalną.

Nigdy się nie zagapili, nie ulegli zmęczeniu, nie dopadła ich skazująca na porażkę chandra. W akcji wyglądają nie tyle na pewnych siebie, ile na bezczelnych. Kiedy w sobotę patrzyłem, jak pomimo prowadzenia 2:0 w setach pozwalają Brazylii wydłużyć walkę o tie-breaka, nawet przez ułamek sekundę nie wątpiłem, że wypełnią misję. A dzisiaj, kiedy w drugiej partii urządzili sobie demolkę chyba nie dość sugestywnie odzwierciedloną wynikiem 25:10, zrobiło mi się Kubańczyków zwyczajnie szkoda.

Oglądałem już taki finał mundialu. Dorosłego mundialu – przed 11 laty w tokijskiej hali Yoyogi Polacy też nie odebrali Brazylii nawet seta, a w drugim uciułali 12 punktów. Byliśmy dla nich wyrozumiali, w końcu zderzyli się z supergrupą uchodzącą za najwspanialszą w dziejach dyscypliny. A tamten turniej był jej opus magnum, odleciała wówczas na swój szczyt.

Nie chcę porównywać siatkarskich dzieciaków do gigantów sportu, ale zdaje mi się bardzo budujące, że trafiło nam się pokolenie, które nie wie, co to znaczy przegrać. Któremu starcia z potęgami, Brazylijczykami czy Rosjanami, kojarzą się wyłącznie przyjemnie. Które finał właściwie odfajkowuje. I które na czterech imprezach mistrzowskich bierze cztery złota.

Znawcy wyczynowego sportu często podkreślają, jak ważne bywa przyzwyczajenie do wygrywania. Poczucie, że wygrywanie to stan naturalny. Jeśli się nie mylą, to mamy juniorów zbratanych ze zwyciężaniem tak bardzo, że bardziej się już nie da.

Tagi: siatkówka
19:48, rafal.stec
Link Komentarze (11) »
wtorek, 27 czerwca 2017

Gianluigi Donnarumma, Antonio Donnarumma

Kogo wzruszała wielokrotnie deklarowana przez bramkarza Milanu miłość do klubu, temu być może zadrży serce na wieść, że Gianluigi Donnarumma bardzo kocha także starszego brata. I okazuje uczucie nie tylko słowem, ale i czynem.

Antonio Donnarumma skończy w przyszłym tygodniu 27 lat, również jest bramkarzem, w Milanie zjawił się już w 2005 roku. I uczynił młodszego brata, wówczas brzdąca, kibicem rossonerich. Gigio zaczął oglądać ich wszystkie mecze, zafascynował się bronieniem bramki, już jako pięciolatek zakładał rękawice (produkują sprzęt na takie drobne rączki?) i pchał się między słupki, zbierał przysyłane przez Antonia koszulki w mediolańskich barwach.

Ten nigdy w Milanie nie zadebiutował. Spędził pięć sezonów w juniorach, potem tułał się po wypożyczeniach w drugoligowych Piacenzie i Gubbio, nie powiodło mu się w Genoi (gdzie jedyny raz zagrał w Serie A, w spotkaniu bez znaczenia w ostatniej kolejce), zajrzał jeszcze do Bari, aż minionego lata wyemigrował do greckiego klubu o poetyckiej nazwie Asteras Trypolis.

Znaczy wszystkie znaki na niebie i ziemi sugerują, że do wielkiego futbolu się nie nadaje. Średniak, nie dla niego stadiony świata. I ten wiek, chłopakowi trudno już zgrywać perspektywicznego.

Dlatego ożywiły mnie doniesienia włoskich mediów, że Antonio Donnarumma prawdopodobnie wróci do Milanu. Klubu, jak się zdawało, zdecydowanie powyżej jego możliwości. Zażyczył sobie tego Gianluigi, transfer brata ma być jednym z warunków przedłużenia przezeń kontraktu z klubem – nawiasem mówiąc, trwające właśnie pojednawcze rozmowy to sprawa wybitnie familijna, zwaśnione strony godzą m.in. zaprzyjaźnieni tata bramkarza (Alfonso Donnarumma) i trener Vincenzo Montella.

Rozdzieleni bracia tęsknią, Alfonso opowiadał w marcu, że codziennie do siebie wydzwaniają i grają w FIFĘ przez internet. Nic dziwnego, że Gigio poprosił klub o wsparcie. Powrót brata go uszczęśliwi, a im będzie szczęśliwszy, tym łatwiej mu będzie utrzymywać wysoką formę – odzyskanie starszego Donnarummy leży więc w interesie wszystkich stron.

Nie wiem, czy w przyszłości bramkarz Milanu zdoła wykatapultować brata również do Realu Madryt, gdy już się tam przeniesie, ale pociąga mnie wizja klubu piłkarskiego, który kupuje zawodników w pakiecie z ich bliskimi. Siostrę bierzemy do drużyny kobiecej (jeśli taką utrzymujemy), oferujemy własne biurko matce, ojca zatrudniamy jako elektryka etc. Precz z klubem jako zimnym korpo, niech żyją firmy ogrzewane ciepłem domowego ogniska. Milan położył tu już zresztą niemałe zasługi. W 2003 roku sprowadził Kakę – ileż on razy przysięgał wierność ukochanym barwom, zanim uszedł do Realu! – a w 2005 przygarnął jego młodszego brata Digão. Środkowego obrońcę (przynajmniej teoretycznie), kopacza na tyle niewydarzonego, że dosłużył się ledwie 45 minut w lidze włoskiej.

Utrzymał się jednak na liście płac mediolańczyków bite sześć sezonów. Wypożyczali go do Rimini, Standardu Liège, Lecce, Crotone oraz drugoligowego portugalskiego Penafielu, a Brazylijczyk nigdzie się nie sprawdzał – niesłychane, jak długo można się utrzymać na tym rynku – i wyciągał z uprawiania piłki nożnej milion euro rocznie. Płacono mu zresztą głównie za trenowanie, bo grywał rzadko, w najsłabszych sezonach uciułał po trzy, dwa albo wręcz jeden mecz. Kiedy Milan wreszcie się go pozbył – dbający o interes brata Kaká wiódł już życie jak w Madrycie – Digão poleciał do Nowego Jorku, gdzie podpisał kontrakt z drużyną Red Bull.

Ponownie osiadł w rezerwie, po roku rozwiązano z nim umowę. W całej karierze rozegrał 45 meczów, zakończył ją jako 27-latek. Jego jedyną zaletą był posiadanie brata, laureata Złotej Piłki.

poniedziałek, 26 czerwca 2017

Leo Messi, Barcelona. Fot. Manu Fernandez, AP

Skończył w sobotę 30 lat, więc wypadało złożyć życzenia okolicznościowym felietonem. Ale jak piszesz „Messi”, to zaraz myślisz też „Ronaldo”, więc skręciło moje gderanie do pisania o obu, a nawet prognozowania, że ich wyścig na szczytach potrwa jeszcze całą wieczność. Tekst znajdziecie tutaj.

10:38, rafal.stec
Link Komentarze (36) »
sobota, 24 czerwca 2017

Donnarumma, AC Milan

Musieliście słyszeć o wichurze rozpętanej przez bramkarza Gianluigiego Donnarummę, wszyscy słyszeli. Utalentowany drągal najpierw obcałowywał herb Milanu, marzył w wywiadach o zostaniu jego symbolem i generalnie w kółko powtarzał, że Bóg, honor, mediolańska ojczyzna, a potem postanowił nie przedłużać kontraktu. Umowy opiewającej na pięć baniek rocznie, która czyniłaby go jednym z najbogatszych osiemnastolatków świata (wśród utrzymujących się z pracy własnych rąk, pomijam spadkobierców saudyjskich królów i innych wszechszlachetnie urodzonych) oraz pozwoliłaby klubowi zarobić na transferze. Przynajmniej tyle miałby Milan, ponoć leżący bramkarzowi na sercu.

Sam pisałem o aferze tutaj, od tamtej pory trochę się zmieniło – strony wznowiły negocjacje, zaangażowała się rodzina Donnarummy, prognozuję pomyślny finał rozmów, a w przyszłości skok do Realu Madryt czy Manchesteru United. Rozwój wypadków we współczesnym futbolu standardowy, rosną tylko kupy krążących nad takimi historiami pieniędzy.

Donnarummą zajmować się teraz nie chcę, bardziej zajmuje mnie rola agenta, osławionego Mino Raioli, intryganta posądzanego o bycie spiritus movens całego ambarasu. Każdy kibicowskie dziecko wie, gdzie leży jego interes – zarabia tym więcej, im taniej klub sprzedaje piłkarza, i tym więcej, im częściej piłkarz zmienia firmę. Bo z każdego transferu spływa prowizja dla pośrednika.

Prowizja coraz tłustsza, o czym świadczą liczne oficjalne raporty i nieoficjalne przecieki z rynku handlu piłkarzami. Ze stu baniek wyłożonych przez Manchester United na Paula Pogbę, jeszcze przez kilka chwil najdroższego gracza na świecie, połowę (!) miał zgarnąć właśnie Raiola, agent o reputacji najbardziej obrotnego w środowisku obok Jorge Mendesa. Obaj wyciągają już z futbolowego biznesu więcej niż najwybitniejsi goleadorzy, rozgrywający, bramkarze czy trenerzy.

Czy to oznacza, że system działa? Jest sprawiedliwy? Zdrowy? Wiedzie ku lepszemu czy gorszemu?

To dzisiaj popularne pytania nie tylko w piłce, zwłaszcza po wybuchu kryzysu zadawane przez mnóstwo mądrych ludzi zaniepokojonych tym, jak świat rozdziela wytwarzane przez siebie dobra. Nie jestem kompetentny, by się odzywać, nie będę nikogo obrażał uproszczeniami, zdaję sobie sprawę, że nawet satysfakcjonujące zdefiniowanie „sprawiedliwości” może przekraczać wytrzymałość niszowego bloga o sporcie i przyległościach.

Ale piłkę nożnę obserwuję zbyt długo, by udawać niewidomego.

Pośredniczący w transferach agenci są łatwym celem – nigdy nie mieli ani dobrej prasy (choć dziennikarze chętnie z nimi knują), ani sympatii kibiców. Ot, przykry skutek uboczny tzw. idealnego ustawienia się w życiu, wielu zwyczajnie im zazdrości. Jednak dopiero ostatnio agenci awansowali do globalnej elity producentów pieniędzy – tytanów finansjery, którzy nie wytwarzają niczego lub prawie niczego, a zarabiają wszystko.

Zobaczmy, jak zorganizowany jest futbol, biznes na razie daleki od najbardziej rozwiniętych w branży rozrywkowej. Kogo tu potrzeba, żeby się kręcił?

Przede wszystkim piłkarzy. Oni biegają, dryblują, strzelają – są esencją zabawy. Ale nie wystarczą.

Trenerzy wymyślają i uczą, jak grać – bez nich nie byłoby odlotowego poziomu Ligi Mistrzów.

Asystenci szkoleniowców, od specjalistów odpowiedzialnych za przygotowanie fizyczne po analityków, też dbają o zawodników oraz jakość widowiska.

Sędziowie pilnują, żeby na murawie nie było chaosu.

Działacze klubów zakładają akademie dla młodzieży, budują boiska i stadiony, na tysiące innych sposobów utrzymują drużynę przy życiu.

Skauci przeczesują murawy wszystkich kontynentów, by nie przegapić nikogo, kto rokuje.

UEFA czy związki krajowe organizują rozgrywki.

Media transmitują je, czynią grę widzialną w coraz mniejszym detalu, pomagają fanom w kontakcie z idolami.

Mógłbym kontynuować, demontować świat piłki nożnej na coraz drobniejsze trybiki. Wszyscy wymienieni mają konkretne, możliwe do precyzyjnego opisania zasługi – bez nich mecze albo by się nie odbyły, albo wyglądałyby znacząco gorzej. Wymiernie podnoszą wartość spektaklu.

Agenci nie podnoszą. Naturalnie nonsensem byłoby krzyczeć, że są całkiem zbędni. Pomagają klientom zarabiać więcej (tej cnoty nie wolno lekceważyć nigdy), wbrew powszechnej opinii niekoniecznie myślą tylko o własnym portfelu, czasami z sensem doradzą wybrać klub. Ale gdyby zniknęli, przemysł raczej by się nie zawalił. Nawet jeśli przesadą byłoby oskarżenie, że nie wytwarzają niczego, to wytwarzają na tyle niewiele, że wynaturzeniem jest, gdy wyciągają z futbolu najwięcej.

Choć na jego kulturę pewnie wpłynęli zasadniczo. Kiedy czytam o migających się od płacenia fiskusowi José Mourinho czy innym Cristiano Ronaldo, nie pojmuję, dlaczego kogokolwiek to dziwi – przecież reprezentujący ich interesy Jorge Mendes również rejestruje spółki w rajach podatkowych. Taki obyczaj w wyższych piłkarskich sferach, tam po prostu wypada optymalizować zyski. Cytując uwielbiającego nauczać wzniośle Raiolę: „Lepiej umrzeć na stojąco niż żyć na kolanach”.

Tagi: transfery
19:16, rafal.stec
Link Komentarze (43) »
poniedziałek, 19 czerwca 2017

Przyzwoitej gry na razie nie pokazali, przypominają raczej dyskusyjny klub futbolowy, którego członków – dość przypadkowy tłum – nie łączy żaden wspólny cel. Felieton o młodzieżowej reprezentacji Polski i jej najgłośniejszym gwiazdorze, Krystianie Bieliku, przeczytacie tutaj.

11:20, rafal.stec
Link Komentarze (28) »
 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 236
Archiwum
Tagi