A jednak się kręci

Barcelona nie sunie już jak niszczyciel, w jej maszynerii częściej zgrzyta, zwłaszcza na obcych stadionach niekiedy ledwie się toczy. Spowalnia ją, jak się domyślamy, m.in. brak stabilizacji - trener Josep Guardiola intensywnie pracuje nad ustawieniem z trójką obrońców, by zmieścić w drużynie Ceska Fabregasa, a zarazem piłkarzy natchnąć - skoro powygrywali już wszystko, trzeba szukać motywacji w każdy możliwy sposób, zastój byłby uwsteczniający. Spowalniają też triumfatorów Ligi Mistrzów urazy kluczowych postaci - Carles Puyol z Gerardem Pique tworzyli czołowy defensywny duet na kontynencie, a ostatnio niemal ze sobą nie grają, więc klasowi rywale strzelają faworytowi mnóstwo goli. W najtrudniejszych dotąd meczach sezonu - z Milanem (wyjazd), Athletikiem Bilbao (wyjazd), Valencią (wyjazd), Milanem (dom) i Realem Madryt (dom, wyjazd) - Katalończycy zawsze tracili dwa.

Oni wydają się nieco wymięci, jakby wyeksploatowani latami nieustającego wygrywania, Real pluje wyłącznie ogniem ciągłym. Niemal każdego przeciwnika rozstrzeliwuje wielobramkowo, ustanawia rekord za rekordem, jego rozentuzjazmowani piłkarze przypominają młodych bogów, którzy już przeczuwają, że zaraz nastąpi zmierzch bogów panujących dotychczas, i ta świadomość ich nakręca. W Madrycie dzieje się odwrotnie niż w Barcelonie - sytuacja kadrowo-taktyczna jest stabilna, drużyna spokojnie doskonali styl gry, defensywa z przesuniętym do jej centrum Sergio Ramosem zdaje się szczelniejsza niż kiedykolwiek, w ataku rywalizacja Benzemy z Higuainem prowokuje dylematy dla trenera bardzo przyjemne, a specjalnych zabiegów motywacyjnych nie trzeba, bo szatnia dyszy od żądzy rewanżu za krzywdy wyrządzone jej przez Barcelonę.

Co więcej, w przededniu El Clasico gracze z Madrytu wiedzą, że przystępują do szlagieru w pełnym komforcie. Ewentualna porażka nie zrzuci ich z pozycji lidera, remis pozwoli utrzymać sześciopunktową (w domyśle) przewagę nad rywalem (bezpieczną zwłaszcza w lidze, w której najlepsi niemal nie tracą punktów), zwycięstwo wystrzeli tak wysoko nad Barcę, że co bardziej porywczy komentatorzy ogłoszą detronizację mistrza już teraz. I będą mieli sensowne argumenty.

W szatni Realu musi być zresztą sielankowo, skoro Jose Mourinho - ta trenerska broń masowego rażenia, agresor atakujący totalnie i bez oglądania się na skutki uboczne - nie prowokuje, nie obraża, nie ubliża, nawet się nie wyzłośliwia. Milczy.

Wyręczają go inni, którzy dość zgodnie obwołują drużynę z Madrytu faworytem jutrzejszego El Clasico. Ja właściwie też bym obwołał, gdyby nie wstrzymywało mnie wspomnienie wciąż mimo wszystko nieodległej przeszłości.

Takie mianowicie wspomnienie, że jak regularnie Barca bywa ostatnio górą, tak regularnie Real bywa mianowany faworytem lub przeciwnikiem co najmniej równorzędnym.

Wiosną 2009 r. wygrał 17 z 18 meczów, też bił rekordy wszech czasów, seria jego wyników wyglądała niewiele gorzej niż obecna (4:2, 3:2, 1:0, 2:0, 1:0, 3:0, 5:2, 1:1, 2:0, 6:1, 4:0, 1:0, 2:0, 1:0, 3:1, 3:0, 1:0, 1:0). Aż na Santiago Bernabeu przyjechała Barcelona i urządziła totalną demolkę. 6:2.

W następnym sezonie Katalończycy najechali stolicę, gdy obaj giganci szli łeb w łeb i wydawało się, dysponują zbliżoną siłą. Niestety, wieczór przebiegał letnio, gospodarze w bezpośrednim starciu nie dorastali gościom do kostek. Cristiano Ronaldo galopował wtedy samotnie, a Barcelona wywiozła nienerwowe 2:0.

Wreszcie ubiegłej jesieni Real, już uzbrojony w Mourinho, lądował na Camp Nou po siedmiu zwycięskich kolejkach z rzędu (imponujące 5:1, 1:0, 2:0, 3:1, 6:1, 4:1, 6:1). A wyjeżdżał wychłostany pięcioma golami, z najboleśniejszą klęską w całej karierze portugalskiego trenera.

Równorzędną (lub w miarę równorzędną) walkę podjęli piłkarze z Madrytu dopiero w roku bieżącym, gdy barcelończycy po raz pierwszy od dawna czuli się bezapelacyjnie potężniejsi i jeszcze swoje poczucie wyższości hałasliwie demonstrowali. Prezes Sandro Rosell musiał przepraszać, bo prognozował publicznie, że jego ludzie znów wygrają 5:0. A kiedy przeprosił, przelicytował go jeden z poprzedników, uchodzący za katalońskiego szowinistę Joan Gaspart. Typował 14:0.

Teraz nastąpił powrót do przeszłości. W katalońskich wirtuozach El Clasico znów musi wyzwalać maksymalną mobilizację - zewsząd słyszą, że madryccy rywale ucieleśniają energię zdolną rozsadzić każdą drużynę świata, nawet tę reklamowaną jako drużyna wszech czasów. A dotąd najbardziej niebezpieczni i bezlitośnie perfekcyjni gracze Barcy byli właśnie wtedy, gdy otoczenie sugerowało, że przestali być supergrupą bez skazy, wreszcie okazują ludzkie słabości czy wręcz grozi im zawodowe wypalenie. Aż chce się przypomnieć minione lato i Superpuchar Hiszpanii. Real nie umiał pobić Barcelony nawet w dwumeczu, w którym przeważał i do którego przystąpił znacznie lepiej niż rywale przygotowany fizycznie.

Właściwie to od przywoływania powszechnej opinii, że faworytem będą jutro gospodarze, w trakcie spisywania niniejszej notki mimowolnie zbliżyłem się do puenty z tezą niemal przeciwstawną. Gdyby tylko nie ten podejrzany, nieledwie olimpijski spokój Mourinho...