A jednak się kręci

Kasa, kasa i tylko kasa. Co po trofeach i chwale, liczy sie to jaka jezdzisz bryka lub jakej marki masz zegarek.

W futbolu coraz widoczniej zarysowywuje sie pewna pokoleniowa przemiana. Ponadczasowe wartości idą w zapomnienie, a najważniejsza staje sie mamona. Nie wiem czy tak zawsze było, czy też będąc młodszym nie potrafiłem tego dostrzec.

Cały futbolowy świat jest tym nasiąknięty. Kazdy kombinuje jak tu najwiecej zarobic. Zwiększanie liczby druzyn w turniejach, rozkladanie rozgrywek ligowych na 4 dni. Przeciez z obecnych 32 zespolow w LM tylko 8 nie bedzie gralo dalej w europejskich pucharach na wiosne. Czy to jest turniej, czy jakis pieprzony cyrk? Najwyraźniej liczy się tylko to, by zbic wiecej siana na tv.

To wszystko przekłada sie na postawy piłkarzy. Hagi, Cantona, Sammer, Laudrup to byli idole a nie nazelowane gwiazdy typu Balotelli, Ibra, Ronaldo, Van Persie, ktorzy przy jakimkolwiek kontakcie padaja na murawe jakby im noge urwalo.

Mam już dość. Nastąpił przesyt. Sprzedalas sie i troche to boli, wiec zostawiam cie i ogladam rugby. Tu liczy się tradycja i walka!

Takie argumenty są używane, jakie trafiają do przekonania odbiorcy. Nie tylko prezesi się zmienili, ale i widownia. A może chodzi o powiedzenie: Patrzcie, jestem człowiekiem, który potrafi wygenerować zysk mimo porażek moich nieudolnych pracowników :). Ale to tylko wątki poboczne, główny zasygnalizował Rafał.

@koles-bm
"Nie wiem czy tak zawsze było, czy też będąc młodszym nie potrafiłem tego dostrzec."
Oba komponenty alternatywy odnoszą się do tego samego :).

Panie Rafale - gratuluję, odkrył Pan piłkę klubową.

Ona zawsze taka była, tylko nie zawsze ludzie kręcący się wokół niej i zarządzający nią pragnęli działać tak, by odnieść w niej długofalowy sukces. Pana artykuł przypomina trochę wezwanie do zaniedbania finansów w imię idei. Przecież jasne, że na dłuższą metę sukces sportowy osiągają w piłce klubowej ci, którzy wygrali finansowo. I pewnie nie ma w tym nic złego.

Bo: sport jest dla sportowców. Tym piłka klubowa oferuje możliwość realizowania idei (inna sprawa, że tych mądrych sportowców jest coraz mniej, a coraz więcej boiskowych oszustów). System amerykański zamyka drogę na szczyt biedniejszym klubom, ale trzeba pamiętać, że kluby to tylko gracze rynkowi. A ich prezesi właśnie tym mają się zajmować. Nie zamyka natomiast ów system amerykański drogi na szczyt sportowcom - ci, jeśli najlepsi, trafią do najlepszych klubów.

I tak to się kręci, i zawsze tak było. A może tak - nie jest winą klubów, że czepiły się ich miliony duraków, którzy nie mogą przeżyć bez utożsamiania się z jakąś subkulturą, bez wymalowania twarzy w barwy wojenne i bez karmienia swoich kompleksów cudzymi sukcesami i klęskami. Kluby takie jak Arsenal zachowują się odpowiedzialnie. Generując zyski, zapewniają przyszłość sportowcom. Kibice klubów zachowują się nieodpowiedzialnie, ale to oni są głównym źródłem zysku. Od dawien dawna w futbolu ścierają się te dwa żywioły, które wszakże nie mogłyby bez siebie żyć.

Fajnie, fajnie i zapraszam na moje satyryczne rysunki na: rycinyandwypociny.blox.pl
Dodaję co wtorek i piątek, zapraszam!

Puenta może i efektowna. Może też jednak niestety efekciarska, a to dlatego, że nie dostrzegająca jutrzenki. A jest nią, moim skromnym zdaniem, struktura wielu klubów hiszpańskich, w których jak wszyscy wiemy socios wybierają prezesa na kilkuletnią kadencję. Jak łatwo zgadnąć finanse interesują wyborców w średnim stopniu (ale nie w zerowym - tu przykład Rosella wybranego także dzięki jego obietnicom zniwelowania zadłużenia), a popularność prezesa zależy od ilości pucharów jakie zdołała, bądź nie zdołała, ugrać drużyna. No może w najgorszym razie od ilości gwiazd, i gwiazdek sprowadzonych do klubu. Tak przyznaję, w poprzednim zdaniu wbiłem szpileczkę Realowi, ale nie mogłem się powstrzymać.