A jednak się kręci

Alternatywna, bo miałaby wypełnić tylko jedną misję, za to specjalną. Powstrzymać ludzi od kilku lat niemal niezwyciężonych, którzy wciąż sprawiają wrażenie, że szczyt dopiero przed nimi.

Uczciwie przyznaję - poniższą jedenastkę zrodziło znużenie kibica, który desperacko szukał sposobu, by uniknąć ponownej żonglerki tymi samymi nazwiskami i przypominania, dlaczego Pique z Puyolem są najlepszymi stoperami, Xavi z Iniestą najlepszymi rozgrywającymi, a Messi najlepszy w Układzie Słonecznym. Serenadom do wyrzeźbionych w La Masii półbogów mówimy dość, sklejmy grupę niekoniecznie przyjemną w oglądaniu i obejściu, niekoniecznie wierną fair play w każdej sekundzie gry, ale dającą szansę przeciwstawić się Barcelonie i Hiszpanii. W końcu tamtego Interu już nie ma.

Od aktualności nie uciekam, wybieram na podstawie wspomnień z upływającego roku. Dlatego moja pierwsza decyzja brzmi - piłkarzom Realu Madryt dziękuję, poszukam gdzie indziej. Nie dość, że oddali El Clasico po raz piąty z rzędu, to jeszcze oddali je we wstrząsająco podłym stylu. Niech ochłoną. Wyjątek robię tylko dla jednego, i to wcale nie dla Ronaldo, który zamachnąć się na Barcę usiłował już w sześciu meczach, ale gola nigdy nie strzelił.

Taktyka: czekamy, ale nie potulnie

Plan gry opieramy na podstawowym założeniu - nie rwiemy się do piłki. Niech sobie ją trzyma Barcelona/Hiszpania, która najmniej satysfakcjonujące wyniki osiągała wtedy, gdy rozstawała się z nią najrzadziej, nawet jak na swoje standardy bijąc rekordy. My chcemy przede wszystkim uniknąć strat na własnej połowie - nieuniknionych przy jej niesamowitym, agresywnym pressingu - bo wtedy zaatakuje, gdy nasi gracze będą poza swoimi pozycjami defensywnymi. I staniemy się bezbronni. Wysokim pressingiem na wysoki pressing nie odpowiadamy, naciskamy na rywali dopiero nieopodal swojego pola karnego, odpuszczamy też ścisłe krycie na bokach boiska. Sami liczymy na błyskawiczne, zabójcze pchnięcia w kontrataku, ewentualnie rzuty wolne i rożne. Wiemy, że każdą szansę trzeba wykorzystać, bo następnej nie będzie.

Generalnie wzorujemy się na: mundialowej Szwajcarii, która szczęśliwie z Hiszpanią wygrała, oraz mundialowej Portugalii, która pechowo przegrała (gol ze spalonego); Rubinie Kazań, który zanim uległ, trzy razy się Barcelonie oparł; na Interze, który wiosną wyeliminował ją z LM. I wspominamy perfekcyjną akcję Cisse z Govou, która jesienią dała Panathinaikosowi prowadzenie - chwilowe - na Camp Nou.

Środek ataku: Diego Milito

Powołania uzasadniać nie trzeba. Bywali snajperzy, którzy strzelali jeszcze częściej niż on. Albo efektowniej. Nie pamiętam tylko innego, który by rozstrzygnął swoimi bramkami wszystkie, co do jednego, najważniejsze mecze klubowego sezonu.

W finale LM ugodził dwukrotnie Bayern. W półfinale Barcelonę raz, wyprowadzenie pozostałych ciosów umożliwiając kolegom asystami. W ćwierćfinale pokonał bramkarza CSKA Moskwa, w 1/8 finale przyłożył Chelsea. Puchar Włoch? Wbił gola w finale Romie. I w półfinale - Fiorentinie. Serie A? Strzelił rzymskiemu wicemistrzowi. Wbił gola w derbach trzeciemu na finiszu sezonu Milanowi. I Sienie - gola dającego tytuł. Czego więcej wymagać od środkowego napastnika? Wiedzą to chyba tylko ignoranci, którzy nie zmieścili Argentyńczyka na szerokiej, aż 23-osobowej liście kandydatów do Złotej Piłki.

Argentyńczyk eksplodował zawsze, gdy fajerwerki oglądała cała planeta. Zagarnął wszystkie niezapomniane momenty. Idealny snajper na mecz La Masia kontra Reszta Świata.

Prawe skrzydło: Samuel Eto’o

Milito pluł ogniem wiosną, Eto’o jesienią. Wcześniej poświęcał się dla wyższych celów - dobra drużyny - właśnie zepchnięty na flankę, dzięki czemu Inter pomknął po Puchar Europy. Najbardziej niezawodny obok Davida Villi napastnik na świecie, który obalił wiele prawd na swój temat. Będzie harował, a jeśli nadarzy się okazja w ataku - nie spudłuje. On też kocha szlagiery.

Lewe skrzydło: Gareth Bale

Wiem, rozszalał się międzynarodowo tylko incydentalnie, z Interem. Ale jaki to był dwumecz! Przyłożył hat trickiem w Mediolanie, niesamowitymi zrywami dał zwycięstwo Tottenhamowi w rewanżu, gdy rywale już jego sprinterskie właściwości rozpoznali. Skoro swobodnie obfruwał czołowego prawego obrońcę na planecie Maicona, to odfrunie również innym czołowym - barcelońskiemu Alvesowi lub hiszpańskiemu Ramosowi - i być może choć trochę zniechęci ich do wyrywania się pod naszą bramkę. Bale kontratakom nada naddźwiękową prędkość, a całej superdrużynie nieco tottenhamowego szaleństwa, które tak nas ujmuje, odkąd londyńczykami dowodzi Harry Redknapp. To jedyny młodzieniec wśród moich wybrańców. I jedyny gracz bez zdobytego w tym roku trofeum.

Rozgrywający: Wesley Sneijder

Też pokrzywdzony plebiscytowo. Nie ma go w ścisłym finale Złotej Piłki, choć jako jedyny uczestniczył we wszystkich najważniejszych meczach poprzedniego sezonu, w dodatku niemal zawsze się wybijał - był liderem mknącego po Puchar Europy Interu i srebrnej na mundialu Holandii. Jego zalety znamy - bezcenny przy stałych fragmentach gry (wolne skuteczniej bił tylko C. Ronaldo), nad boiskową poezję przedkłada tak potrzebne mi prozę i konkret. Aha, jeszcze serce do walki ma większe niż Camp Nou. Jeśli straci piłkę, dopada kradnącego ją wroga milisekundę później. Mamy szefa.

Defensywni pomocnicy: Mark van Bommel, Bastian Schweinsteiger

Skoro misja specjalna, to i oddział specjalny. Pierwszy z wymienionych to bandyta, którego każdy wolałby mieć po swojej stronie. Uśmierca wzrokiem partnera, który ośmieli się stracić piłkę, rywali zarzyna korkami, nierzadko wieńczącymi wyprostowaną nogę, na sędziów umiejętnie wywiera presję. Jako jedyny obok Sneijdera wystąpił i w finale LM, i w finale MŚ. Po przerwie, już przy zagrożeniu czerwoną kartką, zastąpiłbym go innym holenderskim rzeźnikiem, Nigelem de Jongiem.

Schweinsteiger, inny finalista LM, na mundialu dotrwał tylko do półfinału, ale tam jako jeden z nielicznych efektywnie powstrzymywał Hiszpanów. Kocha się poświęcać i walczyć, ma pomysły ofensywne. Chwilami zdaje się większym Sneijderem - w Bayernie niezastąpionym, choć też nie prowokuje do westchnień „oto wielki gracz”, nie zwraca na siebie uwagi każdym dotknięciem piłki. Niewykluczone jednak, że w przyszłym sezonie spróbuje przeciwstawić się Barcy w pomocy Realu.

W środku pola zależałoby mi na telepatycznym rozumieniu się - van Bommela ze Schweinsteigerem łączy klub, van Bommela ze Sneijderem reprezentacja.

Lewa obrona: Javier Zanetti

Nawet Messiemu się nie kłania. Od sierpnia 37-letni, nadal niezniszczalny. Wiosną obwołaliśmy go na łamach supermanem niewidzialnym, bo to najwybitniejszy futbolista pośród tych, którzy nie zapadają w pamięć. Tępiciel wirtuozerii, sam solowych popisów z zasady unika. W tym roku wreszcie stał się przez moment pępkiem futbolowego świata - jako kapitan Interu wzniósł Puchar Europy.

Środek obrony: Ricardo Carvalho, Lucio

Pierwszy stanowi właśnie ów wyjątek madrycki - choć ostatnio w Gran Derbi też wypadł fatalnie, to Hiszpanii jako przywódca defensywy portugalskiej opierał się na MŚ znakomicie, a w superdrużynie nie wspieraliby go aksamitny Marcelo i Xabi Alonso, lecz stalowi Zanetti z van Bommelem.

Cień na katalońskich malców rzucałby też Lucio, czyli monumentalna, niezmordowana w ataku charyzma i w ogóle wszystko, czego potrzebuje nowoczesny stoper. No i Sneijdera, który załatwił go w RPA, miałby tym razem po swojej stronie...

Prawa obrona: Maicon

On też jedynego, który go wyrolował (Bale), miałby po swojej stronie. Człowiek bolid. W pierwszej połowie roku rewelacyjny, podobnie jak na początku mundialu. Zanim odpadł z Brazylią, przyszło mi do głowy, że może zostać jako pierwszy boczny obrońca w historii graczem roku na świecie.

Bramkarz: Manuel Neuer

Tu miałem największy dylemat, aż z grupki fachowców najwyższej klasy wziąłem akrobatę, który nie tylko zdumiewa niezbędnym przy strzałach oddawanych z pola karnego refleksem, ale jeszcze nie pomyli się przy podaniach ręką i nogą. Powtórzmy: w meczu z dziećmi La Masii każdy błąd może okazać się śmiertelnym. Neuerowi wciąż nie mogę zapomnieć asysty przy golu Miroslava Klosego w mundialowym triumfie Niemców nad Anglią - taki wykop też może się przydać…

Trenerzy: José Mourinho, Kurban Berdyjew

Ostatnia wpadka na Camp Nou trochę ujęła sporo z mitu o nieomylności wielkogębnego Portugalczyka, więc dajemy mu wsparcie w osobie przykaukaskiego Fergusona, od 2001 roku prowadzącego Rubin. Uzupełniają się wspaniale. Eleganta Mourinho, który uwielbia wdzięczyć się do kamer, posyłalibyśmy na konferencje prasowe, niechluj Berdyjew, który rozmów z prasą nie znosi, pracowałby po cichu. Obaj manifestują swoją religijność - jeden modli się do chrześcijańskiego Boga, drugi do Allaha. Co akurat w bitwie z wychowankami zakonu pod wezwaniem św. Johana może okazać się niezbędne. Zdziwionym, że najmądrzejszemu pośród nieświętych Mourinho dołożyłem współpracownika, przypominam - on na Camp Nou jeszcze nie wygrał, ostatnio opuszczał je na kolanach. A Berdyjew klękał na tamtejszej murawie, by dziękować niebiosom za zwycięstwo.