A jednak się kręci

Samobóje Jopa i Kędziory, które w ostatnich dwóch kolejkach pomagały Lechowi odebrać Wiśle mistrzostwo Polski, przypomniały mi o wyliczeniach „Gazety” z zeszłego roku - rzadziej od naszych ligowców gole strzelali wtedy tylko ligowcy albańscy, greccy i serbscy. Miniony sezon skończyliśmy ze średnią 2,18 bramki na mecz. Porachowałem, jak jest teraz. Wyszło, że linie defensywne pozostają imponująco szczelne - marna przeciętna goli podniosła się, ale tylko do 2,21.

Ja jednak zapamiętam z tego sezonu przede wszystkim napastników. Bohatera przeszłości Tomasza Frankowskiego oraz bohatera, mam nadzieję, przyszłości Roberta Lewandowskiego.

36-latek z Jagiellonii, bezapelacyjnie mój ulubiony ligowiec (z czego już się obszernie zwierzałem), nadal starzeje się pięknie. Wstrzelił się do ścisłej czołówki naszych najskuteczniejszych atakujących wszech czasów, oczywiście pozostał najskuteczniejszym graczem wolnej Polski, i kiedy zejdzie z boiska, będzie mi brakować jego subtelnych kopnięć, inteligentnych boiskowych decyzji, przebiegłości. Oby Frankowski królował w okolicznych polach karnych wiecznie.

I oby niespełna 22-letni Lewandowski nie miał szans, by się z nim na lokalne statystyki ścigać. Nowy król strzelców tzw. Ekstraklasy będzie je miał pod jednym warunkiem - jeśli polegnie w wielkim świecie.

Kiedyś życzyłem wszystkim naszym piłkarzom, by uciekali stąd czym prędzej, ostatnio trochę zrewidowałem poglądy, bo straciłem wiarę, że kogokolwiek stać na przetrwanie w silnym klubie zagranicznym. A skoro futbolowa edukacja pobrana w Polsce czyni emigranta garbatym, to szkoda wysysać z ligi z resztki talentu.

W międzynarodową karierę Lewandowskiego wierzę. Nie dlatego, że dwa lata temu kosztował 1,5 mln złotych, a dziś przy jego wyjeździe padnie transferowy rekord ligi. Wierzę w niego, bo nie pamiętam, kiedy poprzednio najlepszy piłkarz tak bardzo wyrastał ponad krajową konkurencję - nie wykluczam, że za mojego świadomego życia to się nie zdarzyło. Nie pamiętam, kiedy poprzednio gracz z polskiej ligi - tego raju dla perspektywicznych, głaskanych po główkach 25-latków - tak szybko dorastał. Lewandowski nie potrzebuje werdyktów łagodniejszych ze względu na metrykę, w swoich boiskowych ruchach wygląda na dojrzalszego od wszystkich krajowych rywali, jako jedyny okoliczny snajper umie grać, stojąc tyłem od bramki, niezłe figury odstawiał również rzucony na skrzydło. W całej karierze w 168 meczach o stawkę uzbierał 84 gole. Zdobył bramkę debiucie w Zniczu Pruszków, w debiucie w Lechu, w debiucie ligowym, w debiucie w europejskich pucharach, w debiucie reprezentacyjnym. Tylko Włodzimierz Lubański był młodszy, gdy strzelał gola w swoim pierwszym meczu dla Polski.

Lubański był też młodszy, gdy zostawał najskuteczniejszym graczem ligi. Ale po nim, przez następne 40 lat z okładem, tylko Andrzej Juskowiak - również snajper Lecha - zapracował na tytuł króla strzelców wcześniej niż Lewandowski.