A jednak się kręci

Blogowałem 27 lutego: Oklapła trochę liga angielska. Oklapła sportowo, bo od emocji aż bulgocze, ścisk w górze i dole tabeli obiecuje niesamowity finisz. Nie bardzo mam pomysł, jak tezę precyzyjnie udowodnić, statystyki łatwo wyinterpretować w potrzebnym kierunku, idzie raczej o ogólne, wyniesione z dziesiątek transmisji wrażenie, że w tym sezonie poziom nieco się obniżył, że ubyło meczów rewelacyjnych, a przybyło przeciętnych, że w szlagierach zbyt wiele bramek pada wskutek kardynalnych błędów, a nie dzięki zagraniom kunsztownym. Zwłaszcza superpotęgi pogrywają jakoś nieprzekonująco, zrywami, nie suną już niczym niszczyciele, którym na wszelki nie podskakuj, bo tylko biedy sobie napytasz. A piłkarze superpotęg przestali przypominać humanoidy - choć ta reguła, jak każda szanująca się reguła, znajduje wyjątki w osobach Rooneya i Drogby. Tak naprawdę to poza nimi ruszają mnie jeszcze tylko podrygi Fabregasa oraz bramkarzy, i to bramkarzy spoza szczytu tabeli.

Spisywałem te akapity powodowany rozgardiaszem na tyłach Chelsea, której defensywę poprzewiercał chwilę wcześniej Manchester City. Wybaczcie, że cytuję samego siebie, ale nie chce mi się od nowa ubierać w słowa tego, co już ubrałem. Wtedy nie mieściło mi się we łbie, że angielskich klubów - ostatnio wpychających się do półfinału Ligi Mistrzów trójkami - po siedmiu latach znów zabraknie w czwórce najlepszych w Europie. Dziś nie wystarczy powiedzieć, że wyniki potwierdziły ówczesne przeczucia. Spójrzcie na okoliczności - Liverpool został wyproszony z elity jeszcze jesienią, Chelsea przegrała w 1/8 finału oba mecze, Manchester nie sprostał rywalom, którzy poza krajem nie znaczą od lat nic, a i w Bundeslidze oddali władzę. Jak już wyspiarze padli, to z hukiem.

Być może przegrali z fizjologią - narzucili sobie pucharowe tempo wariackie, co sezon boksowali się w LM po ostatni gong, a że wystawiali wciąż te same kluby, to nadeszły dni, w których natura odbiera, co jej. W każdym razie Premier League przeżywa gorszy czas, nie rządzi nią żadna supergrupa, która pozwalałaby tylko na rozdziawienie otworu gębowego i wytrzymanie z głupawą miną do 90 minuty - nie ma już TAMTEGO Manchesteru, nie ma tamtej niezniszczalnej Chelsea, nie ma zniewalającego Arsenalu „Niezwyciężonych”. Jest obrońca tytułu, który przed kulminacyjnym wieczorze lokuje wszystkie nadzieje w jednym obolałym napastniku, modli się do jednej chorej stopy, ryzykuje Rooneya zdrowie, przetrzymuje go na boisku, gdy ten kuleje, chwilami wręcz statystuje. (Ależ by ta cała historia obrosła legendą, gdyby MU przetrwał). O ułomności ligi angielskiej w sezonie 2009/10 świadczy moim zdaniem - znów proszę o wyrozumiałość, tym razem kibiców Kanonierów - aktualna pozycja w tabeli londyńczyków. Arsenal widzę jako wciąż niedojrzały, mentalnie upośledzony i straszący mnóstwem wad, a przecież jego piłkarze nadal mają realną szansę na mistrzostwo. Czego bym nie usłyszał na ich obronę, nie wyprę się przekonania, że nie tworzą drużyny godnej tytułu w lidze chcącej uchodzić za najmocniejszą w świecie.

Nie wiemy, czy zbliżają się gruntowne zmiany na europejskich szczytach, czy raczej nastąpiło chwilowe odchylenie. Ja w odwrót Anglików nie wierzę, a Liga Mistrzów na krótkim dystansie dezorientuje. Przyjrzyjcie się Bayernowi, który jesienią wyszedł z grupy na drugim miejscu i z ledwie 10 punktami, a wiosną wyeliminował Fiorentinę oraz Manchester po remisach 4:4 w dwumeczach (że o pewnej spektakularnej sędziowskiej wpadce nie wspomnę). I tak sobie myślę, że wyspiarzom by się nie oparł, gdyby ci nie pokpili sprawy tydzień temu, gdyby w Monachium zbyt szybko nie poczuli się zbyt pewnie, nie pozwolili rywalom odżyć i nie natchnęli ich przed rewanżem.

W każdym razie rozgrywkom o zastygłej ostatnio czołówce sensacje się przysłużą. Pachną ożywczo, wprowadzają miły zamęt, rozradują lamentujących, że Champions League przynudza, bo co sezon odtwarza ten sam film. Ale przede wszystkim niezwyczajny przebieg wydarzeń daje fantastyczną szansę piłkarzom Barcelony, by ci jako pierwsi od dwóch dekad obronili Puchar Europy. Wraz z nimi w stawce ocaleli przeciwnicy (Bayern, Lyon, Inter), którzy od wspomnianego sezonu 2002-03 - poprzedniego bez wyspiarzy w tej fazie - do tak późnej wiosny w Lidze Mistrzów nie przetrwali. Jeśli w półfinale faworyci dodłubią się do bramki mediolańczyków, to moim zdaniem finał obejrzymy jednostronny, z paradą atrakcji wyłącznie katalońskich. Jeśli się dodłubią…