A jednak się kręci

W środę tłuszcza, która przylazła na reprezentację Polski, zajmowała się głównie sobą, futbolem sobie nie przeszkadzała; przed chwilą ligowy lider z Krakowa kopał w ciszy, bo tłuszcza nachuliganiła podczas jesiennych derbów i na trybuny za karę nie została zaproszona; w niedzielę ligowy wicelider z Warszawy też zagra najpewniej w rutynowo już podłej atmosferze; wreszcie weekend zwieńczą głuche z jednej strony derby Łodzi, bo tłuszcza widzewska najechała jesienią Zabrze, by Zabrze demolować i bić bandytów z policji. Jak przebiegnę myślami po czterech najważniejszych meczach tygodnia, jak popatrzę na kibola polskiego, to sobie myślę, że kibol na uwiąd naszej piłki zwyczajnie zasłużył.

Ale są jeszcze kibice, prawdziwi entuzjaści futbolu, są np. w Krakowie, a im, jeśli akurat trzymają z Wisłą, szczerze współczuję. Nadciągający schyłek najwspanialszej ery w dziejach klubu przeczuwają co najmniej od kilkunastu miesięcy, na upadek imperium zanosiło się również wtedy, gdy chudnący w oczach potentat ponownie zdobywał mistrzostwo Polski - nawet w naszej lidze systematyczna wyprzedaż najlepszych graczy i kupowanie następców po okazyjnych cenach musi wywołać skutki opłakane. Dlatego jesień znaczyły porażki w niemal wszystkich najważniejszych meczach, przegrywała Wisła i z Lechem, i z Legią, i w eliminacjach Ligi Mistrzów z Levadią Tallin. Teraz nieuchronne jakby przyspieszyło. Tydzień temu ulegli krakowianie hardym piłkarzom z Bełchatowa, dziś przyłożyła im Arka, drużyna broniąca się przed spadkiem, którą w poprzedniej kolejce wdeptał w murawę Ruch Chorzów, wygrywając w Gdyni 3:0. Oglądałem tylko drugą połowę (niech mnie usprawiedliwi, że wcześniej rozczarowywałem się laureatem weneckiego Złotego Lwa) - krakowianie chyba trochę chcieli wygrać, ale czy chcieli wygrać za wszelką cenę, to już wątpię, nienasyconego parcia na tytuł w ich ruchach nie wypatrzyłem, widziałem co najwyżej próby rzetelnego wypełniania służbowych obowiązków przez wypalonego pracownika, który jeszcze nie zdaje sobie sprawy, że się zmusza, że autentycznej frajdy mu już robota nie daje, że tylko odrabia, co trzeba, bo przywykł.

Szkoda Bogusława Cupiała, bez którego nasza klubowa piłka minionej dekady byłaby jeszcze uboższa i który nie spełnił marzeń o Lidze Mistrzów. Szkoda, że się międzynarodowymi porażkami zniechęcił. Szkoda, że nie udało się Maciejowi Skorży - całkiem w niego wierzyłem, choć naszemu trenerstwu generalnie nie wierzę. Niestety, jego drużyna od bardzo dawna nie robi postępów, a dziś nie sposób oprzeć się wrażeniu, że straciła do szefa zaufanie.

Wisłę czekają chyba ciężkie czasy, bo nadzieja znikąd się nie wychyla. Jak znam polskie obyczaje, to klub nie ma pomysłu, kim Skorżę zastąpić (co niekoniecznie uratuje mu posadę), pośród jego szefów od dawna nie było nikogo kompetentnego w sprawach czysto sportowych, w bramce wciąż stoi fajtłapa Pawełek, a i snajper wyborowy Brożek może okazać się ciężarem, jeśli niemożność wyrwania się z Polski go frustruje, a oferty nie napływają.

Oby ubiegłoweekendowy efektowny początek Lecha nie był przypadkiem (w Bakero nigdy tak nie wierzyłem, jak w Skorżę), oby jeszcze drgnęła Wisła, oby na szczycie coś się ruszało, bo aż strach myśleć, że mistrzostwo Polski może spaść pod nogi tej ociężałej, dołująco niewyraźnej Legii...