A jednak się kręci

Owszem, powody do blogowania pchają się stadami. Chciałoby się nastukać o Arsenalu, który ma szansę na mistrzostwo Anglii być może niepowtarzalną, bo inni potentaci słabują; o rozszalałym Realu Madryt, który miał w sobotę ochotę wgnieść sewilczyków do ich bramki i pokazał plecy Barcelonie; o Ireneuszu Jeleniu, który podskokami w Auxerre prowokuje do pytań, czy aby polski piłkarz oprócz talentu nie potrzebuje za granicą zacumować tam, gdzie Polaków specjalnie cenią i nieba im przychylą, zamiast się uwziąć; o wykrzykiwaniu bluźnierstw na boiskach Serie A, za które Włosi postanowili karać. Niestety, nie poszedłem po rozum do głowy po doświadczeniach z piątkowego wieczoru i popełniłem gruby błąd taktyczny - obejrzałem mecz Legii Warszawa. Cały, do ciężkiej cholery.

Pojękiwał trener Jan Urban, że Odra Wodzisław jego graczom nie leży. Ja widziałem, że piłka im nie leży. Nawet wtedy, gdy leży. Np. w rogu boiska, całkiem nieruchoma, błagająca, by jej przyłożyć, i nieblokowana przez rywala.

Jak jest dla mnie synonimem nieudacznego polskiego kopacza bez ambicji Maciej Iwański, tak pozostają moją obsesją rzuty rożne i wolne bite przez okolicznych ligowców. Umiem usprawiedliwić u nich niemal wszystko, każdy wytwór ich wyjącego sportowego niedołęstwa, sam do zanudzenia siebie i was powtarzałem, że wskutek niezależnych od nich okoliczności muszą wyrastać na techniczne, taktyczne, mentalne i fizyczne kaleki. Ale bylejakiego kopania nieruchomo leżącej piłki zrozumieć i wybaczyć nie umiem. Tłuc w nią możesz na własną rękę i wszędzie, nawet przy trzepaku, a jak będziesz tłukł do upadłego, to nawet przy wrodzonym beztalenciu przyzwoitą sprawność nabyć musisz. Leży to w końcu i czeka bez ruchu, nie podskakuje ani wrednie nie wiruje, nikt nie wtarabania ci się w kulasy wślizgiem, nikt nie przeszkadza, nikt nie popędza. Kopnięcie to jest w futbolu czynność elementarna, płacą ci, byś ją ćwiczył codziennie, przed, na i po treningu, ty właściwie w życiu nie masz innych zadań, masz umieć kopnąć, a jak nie umiesz, to jesteś tyle wart, co barman, który nie umie nalać ci browara, albo kioskarz, który nie umie ci podać odpowiednich szlugów.

Patrzyłem na Iwańskiego rzuty rożne oraz wolne. Jeden, drugi, trzeci. To naprawdę niepojęte - Iwański, specjalista od kopnięć ponoć u nas ponadprzeciętny, nie tyle nie trafia w głowy kumpli, on nie umie nawet piłki podnieść z murawy, każda idzie gdzieś na wysokości jaj albo kolan, strzelić nią gola dałoby się tylko po uprzednim kucnięciu, no chyba, że Iwańskiemu wyjdzie akurat najlepsze zagranie meczu, że Iwański przeżywa akurat półsekundowy szczyt formy, wtedy dofruwa piłka na skrawek pola karnego, a tam wybija ją głową obrońca, lekko tylko się schylając. Słowo daję, nic nie przesadzam, nie folguję sobie na publicystycznym haju, to naprawdę tak wygląda, sami sobie niedowiarkowie odpalcie powtórki i jak ja się w Iwańskiego stąpanie powgapiajcie, wświdrujcie się w jego dotknięcia, posłuchajcie, jak ta piłka jęczy, spróbujcie sami nie zaskomleć.

Ale Iwański to szczegół. Brzuchaty czy nie brzuchaty - tylko szczegół. W planie ogólnym jest jeszcze marniej, nie chce mi się tego rzężenia nawet opisywać, powiem tylko, że o ile Iwański mnie nie rozczarowuje - on po prostu gra swoje - o tyle Urban z Trzeciakiem rozczarowują mnie głęboko. Fetowałem znikanie z ligi najbardziej doświadczonych przedstawicieli polskiej myśli szkoleniowej, sporo sobie obiecywałem po trenerach zapłodnionych w Hiszpanii, w legijnym duecie chciałem widzieć rozgarniętych chłopów i szansę na lepsze jutro, a widzę zwyczajną polską beznadzieję, widzę, że drużyna Urbana nie robi żadnych postępów i nawet fizycznie nie umie Odry zadusić, że Urban z Trzeciakiem zamiast prowadzić politykę transferową, prowadzą transferową szamotaninę, ich ruchy nie łączą się w żadną sensowną całość, zdemaskowali się przecież sami, kiedy trzy minuty przed wznowieniem rozgrywek wyjęli milion na defensywnego pomocnika, którego na szczęście - jak przypuszczam, na szczęście - nie udało im sie zmarnować. Znaczy tego miliona.

W tzw. ekstraklasie tylko Urban i Skorża z Wisły utrzymują posadę w trzecim kolejnym sezonie, za co ich pracodawców sławiliśmy, wyrzucając innym, że zwalniając trenerów w każdy świątek nie pozwalają nawet ocenić, ile zwalniani są warci. Urbana ze Skorżą oceniać już wolno, ale nawet przy krańcowym wysiłku woli nie sposób wynaleźć powody, by ich pochwalić. Ich drużyny się nie rozwijają, już jesienią w koszmarnym stylu wygrywały, teraz w koszmarnym stylu przegrywają, Wisła znów wystartowała - tak jak pół roku temu - poniżej krytyki, znów nie umiał jej Skorża przygotować, a Legię trzyma w pionie jeden Mucha, jej człapanina każe pytać, co się z tą drużyną stanie, jeśli warszawianie pewnego dnia nie trafią z bramkarzem. Słowo daję, gdybym miał decydować spontanicznie, tuż po meczu, to bym naszego duetu eksportowego do europejskich pucharów zwyczajnie nie dopuścił.

A w ogóle to nie mogę pojąć, dlaczego lud awanturuje się o granatowe barwy reprezentacyjnych koszulek, skoro prawdziwy skandal wywołał Smuda - nawet kolory różowo-maślane nie zapaskudzą kadry tak, jak powoływanie Iwańskiego.