A jednak się kręci

Od razu zaznaczam, że meczu florenckiego w dzisiejszej Lidze Mistrzów nie obejrzałem. Chciałem i miałem rację, bo to tam murawa skwierczała od emocji, ale okoliczności skazały mnie do wchłonięcia wieczoru londyńskiego. I nie będę pisał ani o jednym (piłkarze Porto – a może to było Burnley? - byli skuleni, pozwolili rywalom z Arsenalu wyszumieć się za wszystkie czasy, nawet szczudlasty Bendtner wreszcie nie wyglądał na najgorszego z wuefu), ani o drugim. Upierdliwie przypomnę za to jeszcze raz tamten nieszczęsny incydent sprzed trzech tygodni - sędzia uznaje gola strzelonego z wrzeszczącego, dwumetrowego spalonego, przez co Bayern wygrywa z Fiorentiną 2:1.

Dzisiaj wygrała Fiorentina. 3:2. W dwumeczu był remis, do ćwierćfinału awansują monachijczycy. Zadecydował detal, owa tak słynna, jak abstrakcyjna zasada rozgrywek pucharowych, że bramki zdobyte na wyjeździe są cenniejsze.

Tamten gol, po uznaniu którego nawet zawstydzony arbiter Ovrebo głośno przepraszał za błąd, może mieć skutki daleko poważniejsze niż rozstrzygnięcie rywalizacji florencko-monachijskiej. Blogowałem już, że Bundesliga ściga włoską Serie A w rankingu UEFA. I jeśli jej dopadnie, odbierze jej jedno miejsce w Lidze Mistrzów. Bezcenne jedno miejsce.

Na razie - choć w trzeciej edycji europejskich pucharów z rzędu Niemcy grają lepiej niż Włosi - Serie A wciąż może się obronić, niewykluczone, że w sezonie 2011/2012 nic się nie zmieni (sprawdźcie tutaj).

Ale w sezonie 2012/2013 włoska Serie A jedno zaproszenie do elity najprawdopodobniej już straci - ze statystyk UEFA (zlicza wyniki z pięciu ostatnich lat) odpadnie znakomity dla Italii sezon 2005/2006, Niemcy najbliższego lata zyskają okazałą przewagę nad rywalami z południa (sprawdźcie tutaj).

Choć na pozycję w rankingu pracuje się oczywiście na dłuższym dystansie, to dwumecz Fiorentiny z Bayernem może mieć znaczenie szczególne, bo ważył podwójnie albo i potrójnie. Gdyby wynik był odwrotny, Włosi nie tylko nie straciliby jednego klubu zbierającego w Europie punkty, ale i sprawiliby, że punkty zbierałby jeden niemiecki klub mniej.

Czy sędzia Ovrebo zadecydował o wyniku rywalizacji? Pewności nie mamy. Ale mamy prawo do uzasadnionego podejrzenia, że zadecydował.

Tak, wiem, taki jest sport, piłkarze też popełniają błędy, bla bla bla. Tyle że futbol to już dawno nie jest tylko sport, to również - albo przede wszystkim - biznes. Jutro pewnie wyczytam we włoskiej prasie, ile dziesiątek milionów euro straciła na odpadnięciu Fiorentina. Cała Serie A straci - po odcięciu jednej drużyny od LM - zapewne setki milionów.

Nie chcę teraz filozofować, czy powinniśmy arbitrów wspierać technologicznie, czy jednak arbitrzy mają święte prawo błądzić, bo piłce dodaje to uroku, nie odczłowiecza jej, nie dzieli stadionów na lepsze i gorsze. To problem osobny. Uwiera mnie tylko głęboka wewnętrzna sprzeczność w świecie piłki - FIFA i UEFA od lat inspirują komercjalizację futbolu, przyspieszają przeobrażanie się klubów w zwykłe firmy (czasem notowane na giełdzie), a zarazem nie chcą zredukować liczby sędziowskich skandali, uzasadniając swoją wrogość wobec zmian względami romantyczno-sentymentalnymi. Kilka dni temu odbyli kolejną nasiadówę i po raz kolejny uznali, że elektryką boisk zapaskudzać nie będą.

To znaczy robimy w biznesie czy rozanieleni gratulujemy przegranym ambitnej walki, przypominając po coubertinowsku, że liczy się udział?

Mają działacze w głębokim poważaniu finansowe straty, jakie ponoszą wskutek wybryków sędziego Ovrebo i jego liniowych właściciele Fiorentiny. Mają w głębokim poważaniu, choć z każdym tygodniem rośnie liczba piłkarzy i trenerów żądających zmian, choć niełatwo znaleźć wokół boisk kogokolwiek, kto się zmianom sprzeciwia. Dlatego za pięć minut gapa Ovrebo znów postanowi o tym, czy parę baniek zarobi iks, czy igrek. Co na nieco niższym poziomie - np. w walce o utrzymanie w lidze angielskiej - przesądza niekiedy, czy klub przetrwa, czy zbankrutuje.