A jednak się kręci

Znajomy, który pasjami ogląda i gra, ale w materię futbolowych regulaminów nie wnika, jęknął mi przed chwilą w tonie półpogrzebowym, że w rankingu FIFA znów polecieliśmy na łeb na szyję. Pomyślałem, że wyjaśnię ekspresowo, o co biega z tym rankingiem, bo nie każdy kibic znajduje czas wiedzieć, a telewizory i internety będą go usiłowały sponiewierać psychicznie doniesieniami, że robi się jeszcze gorzej, wbrew innym doniesieniom, że wyrżnęliśmy o dno.

Formalnie znajomy ma rację, ściśnięta dziś na 59. miejscu przez Boliwię i Litwę reprezentacja Polski istotnie zbliżyła się do historycznego dna - 61. miejsca zajmowanego wiosną 1998 roku za kadencji Janusza Wójcika. Tyle że akurat nadszedł czas, w którym nasze przesunięcia w rankingu będą miały ograniczony związek z wynikami piłkarzy Franciszka Smudy. Wszystko przez to, że organizujemy Euro 2012.

Ranking cytuje prasa na całym świecie (innego nie ma, a rankingi lubimy, uporządkowują chaotycznie napływające dane), ale od zawsze wytyka mu się metodologiczne przywary, stąd jego niedawna reforma. FIFA zafałszowuje np. wynik reprezentacji z kraju organizującego mistrzostwa kontynentu, który nie startuje w eliminacjach. Polacy niemal na pewno będą się w najbliższych latach w klasyfikacji staczać z dwóch zasadniczych względów.

Po pierwsze, są skazani wyłącznie na sparingi, które FIFA słusznie wycenia niżej. Punkty zdobyte w meczach towarzyskich mnoży przez 1, w meczach mundialu przez 4, a w meczach eliminacji mundialu lub mistrzostwo kontynentu przez 2,5. Ewentualne dzisiejsze zwycięstwo nad Bułgarią traktuje ten współczynnik niemal tak samo, jak ewentualny remis z Bułgarią w grze o stawkę. Słowem, nawet gdyby nasi mknęli od sparingowego triumfu do triumfu, to niekoniecznie nadgonią rywali tuptających sobie od remisu do remisu w eliminacjach Euro 2012.

Po drugie, ranking obejmuje minione cztery lata kopaniny (sami zerknijcie do detali), zatem już niedługo z każdą jego aktualizacją będziemy tracić punkty ciułane przez reprezentację z pierwszej, zdecydowanie wydajniejszej połowy kadencji Beenhakkera - teraz odpadają stopniowo mecze ze schyłku Janasa, następnie poodpadają mecze z jesieni 2006 roku, w tym zwycięstwa nad Portugalią i Belgią.

Słowem, nasi raczej nie unikną dalszych spadków, trochę wesprzeć mogłoby ich co najwyżej omijanie rywali pociesznych jak Singapur czy Tajlandia, a zarazem szukanie bardzo mocnych, których jednak trudniej pokonać - czyli trudniej zbierać punkty, zwłaszcza gdy mecze nie służą selekcjonerowi wygrywaniu, lecz szukaniu pojedynczych ludzi na kiepsko obsadzone pozycje w drużynie. Austriacy, gospodarze poprzednich mistrzostw, między latem 2006 a wiosną 2008 roku, zsunęli się o kilkadziesiąt pozycji, na kraniec czołowej setki.

Spisuję to i dla wyjaśnienia, i z powodu nieco istotniejszego. Otóż w oparciu o ranking UEFA rozstawi prawdopodobnie uczestników losowania kwalifikacji do mundialu w 2014 roku. Jeśli bardzo spadniemy, obudzimy się w haniebnie niskim koszyku. A na mistrzostwa świata będzie w przyszłości awansować trudniej niż na mistrzostwa Europy, które się rozrosną i moim zdaniem Polacy będą w nich grali już zawsze:-) Słowem, sparingowe zwycięstwa kadry Smudy mogą się okazać cenniejsze niż nam się zdaje.