A jednak się kręci

Oba kluby wyróżnia oryginalna polityka personalna - jeden hołubi młodość, drugi dojrzałość; obie drużyny słabiuteńko jak na standardy europejskich szczytów bronią; oboma dowodzą najpłodniejsi specjaliści od asyst w najmocniejszych ligach (Fabregas, Ronaldinho), obie ponoszą totalne klęski w starciach z przedstawicielami najściślejszej czołówki na kontynencie; obu mało kto wróżył, że zdołają długo wytrzymywać wyścig o mistrzostwo swoich krajów, ja też się zresztą nie wyłamywałem, nie wierzyłem ani w londyńczykow, ani w mediolańczyków.

A jednak Arsenal z Milanem wciąż żyją nadzieją, że dopadną zaszczytów. I mają swoje racje. Pierwszym sprzyja terminarz - wyjąwszy derby z Tottenhamem i grę u siebie z Manchesterem City nie zmierzą się już z potentatami, tymczasem konkurentom (Manchester Utd, Chelsea) zostało jeszcze sporo poważnych wyzwań - oraz niezwyczajny przebieg sezonu, w trakcie którego roztargnieni faworyci beztrosko gubili punkty. Drugim pomaga fatalna seria pochłoniętego Ligą Mistrzów Interu. Jose Mourinho siedmiokrotnie oglądał przed rewanżem w Londynie pierwszy mecz z Chelsea, studiował każdą akcję, nauczył się ich na pamięć, potem każdemu swojemu graczowi z osobna tłumaczył, czego powinien spodziewać się po przeciwniku. Na co dzień w Serie A tak się nie da (trener musi czasem spać) i mediolańczycy wygrali ledwie jedno z ostatnich ośmiu spotkań. A za tydzień jadą na stadion Romy.

Stoją obie niedoceniane drużyny przed szansą, która może się prędko nie powtórzyć.

Arsene Wenger - Arsenalu władca absolutny, z kompetencjami szerszymi nawet od fergusonowych w Manchesterze United, omnibus stojący za bezprecedensowym rozkwitem klubu - wciąż trzyma się swoich ryzykanckich idee fixe i jeśli teraz nie wykorzysta okazji, być może znów straci latem piłkarza więcej niż kluczowego - boiskowego przywódcę Cesca Fabregasa. A jesienią napotka jeszcze silniejszą konkurencję, bo czołówka Premier League pęcznieje, bo rozeźlony niepowodzeniem w LM Roman Abramowicz obiecuje obfite inwestycje w Chelsea, bo raczej nieuchronnie w siłę będzie rósł Manchester City itd. Sam Wenger przebąkiwał zresztą w zeszłym sezonie, że jeśli w bieżącym czegoś nie wygra, uzna fiasko swojej strategii.

Mediolański trener Leonardo stawia na starych mistrzów nie tyle z miłości do starych mistrzów, co z braku alternatywy (budżet płacowy chudnie, budżet transferowy wychudł dawno temu, a Berlusconi przygląda się tej całej biedzie bezczynnie). Jak piłkarze Arsenalu wbrew powszechnemu przekonaniu wyrośli już z wieku szczenięcego, tak kadra Milanu wbrew wygłaszanym zaklęciom o odmładzaniu wciąż weteranami stoi. Tłoczy się w niej aż 17 trzydziestolatków, zaledwie dwaj młodzi pełnią naprawdę znaczące funkcje (Thiago Silva i Pato, który coraz częściej okazuje się chłopakiem o kruchym zdrowiu), dłuższe perspektywy ma tylko atak, inne formacje wymagają totalnej rekonstrukcji, większość obrońców nadaje się do wymiany już albo będzie się nadawać zaraz (Kaładze, Zambrotta, Jankulovski, Favalli, Oddo, chyba w świetnym Neście trzeba widzieć uzupełnienie, bo schorowany pozostaje piłkarzem na pół etatu). Wyczyny weteranów zasługują na podziw, ale równocześnie sygnalizują, że kłopoty klubu dopiero się zaczynają, bez pięciu-sześciu kosztownych transferów Inter będzie nadal uciekał, a kosztownych transferów nie będzie, o tym, jak opornie idzie Milanowi odmładzanie, najlepiej świadczą planowane posunięcia na przyszły sezon - obronę zasili ponoć Mario Yepes, lat 34. Skończone w styczniu.

Londyńczycy mają pewnie szanse na tytuł większe, mediolańczycy mniejsze, ani jedni, ani drudzy nie są faworytami, ale gdybyśmy wspominali ich jako mistrzów AD 2010, najciekawsze byłoby to, jak do tytułu dążyli, jak wykorzystali urok rozgrywek ligowych, w których punkty zabrane ostatnim w tabeli ważą tyle samo, co punkty zabrane liderom tabeli. Przecież piłkarze obu drużyn, choć uporczywie ciułają punkcik do punkciku i często zwyciężają widowiskowo, przez najgroźniejszych rywali zostali bezlitośnie wychłostani, ich klęski zapadły w pamięć głębiej niż triumfy.

Nie chcę napisać, że byliby Arsenal z Milanem mistrzami podejrzanie nieprzekonującymi, w porównaniu do poprzedników chuderlawymi, kłującymi w oczy ewidentnymi lukami w składzie i przywarami w grze, zawdzięczającymi sukces bardziej słabości konkurentów niż własnej sile. Ani myślę marudzić, futbol niekoniecznie lubi perfekcję, a w czubie lig angielskiej i włoskiej zrobiło się pasjonująco. Dlatego napiszę tylko tyle, że mielibyśmy niesłychany paradoks, gdyby Arsenal odzyskał prymat w Anglii akurat teraz, gdy w beznadziejnym stylu oddał wszystkie cztery mecze z Manchesterem United i Chelsea. Mielibyśmy niesłychany paradoks, gdyby Milan odzyskał prymat we Włoszech akurat teraz, gdy w Champions League dał się MU sponiewierać jak nikomu od wielu lat, a w derbach Mediolanu wypracował bilans najgorszy od 1910 roku. Co myślicie?