A jednak się kręci

Snajperem był Francisco Varallo bezlitośnie regularnym. Już w próbnym sparingu, który jego drużyna Gimnasia La Plata wygrała 9:1, zdobył wszystkie bramki. W sławniejszym Boca Juniors namłócił 194 gole, ustanawiając klubowy rekord pobity dopiero wiele pokoleń później przez Martina Palermo.

Był też snajperem pazernym. W finale mistrzostw świata wściekł się, jak sam opowiadał, po golu na 2:1 dla jego Argentyny, bo piłka frunęła do niego, ale przejął ją - ponoć go odpychając - król strzelców tamtego turnieju Guillermo Stabile.

Był snajperem ofiarnym. We wspomnianym finale zagrał z kontuzją, a ta pogłębiła się przy oddawaniu strzału, który na niewiele się zdał, bo piłka uderzyła w poprzeczkę. Argentyńczyk właściwie nie mógł już wtedy nawet chodzić, więc odsunął się na skrzydło - przepisy nie zezwalały jeszcze na zmiany. Gdyby wcześniej przymierzył precyzyjniej, byłoby 3:1. A tak Urugwajczycy najpierw wyrównali, ostatecznie zwyciężyli 4:2, to oni wzięli złoto. Po meczu Varallo płakał.

Był snajperem pechowym. Kilka lat później doznał - znów grając dla kraju - ciężkiego urazu kolana. Mimo to wystąpił w lidze, a kiedy jego stan się znacząco pogorszył, nie przystał na operację. Spędzał cały tydzień w łóżku, by oszczędzać nogę i wstawać na niedzielne  mecze. Poddał się jako 29-latek, skończył karierę.

Dopiero niedawno, gdy Palermo poprawiał jego osiągnięcia, groził, że ją wznowi.

W piątek Francisco Varallo, ostatni żyjący uczestnik pierwszego w historii mundialu - europejskie reprezentacje płynęły nań jeszcze statkami, co trwało tygodniami - skończył 100 lat.