A jednak się kręci

Przemawiał selekcjoner piłkarzy ręcznych po porażce w meczu o brąz: „Na spokojnie przeanalizowaliśmy kilka razy ten mecz [półfinał z Chorwacją - red]. I znaleźliśmy dziesięć sytuacji, z których tylko jedną można interpretować na korzyść jednej czy drugiej drużyny. Pozostałe decyzje były na korzyść Chorwatów”. Przeczytałem i się lekko wnerwiłem. Czy sędziowie świadomie wspierali rywali, czy zwyczajnie się mylili, czas przed walką o medal rozsądniej poświęcać na przygotowania do walki o medal, rozpamiętywać niepowodzenia i/lub protestować można po turnieju. Raul Lozano i Daniel Castellani - znakomici dowódcy naszych medalowych siatkarzy - na każdej imprezie zanudzają frazą, że uczą podwładnych myśleć tylko o następnym meczu. To w wielkim sporcie elementarz - kto spogląda w przeszłość - także najbliższą, choćby rozpaczając nad poprzednią akcją - płaci rozczarowaniem.

Ale z wielkiego sportu znamy również inne prawo - dla wielu przekonanych o swej mocy atletów, którzy prują po złoto, po półfinałowym niepowodzeniu mistrzostwa tracą sens. Nie umieją już, nawet jeśli sobie tego nie uświadamiają, odnaleźć w sobie wystarczającej energii, by umierać za pomniejsze łupy. Umiem sobie wyobrazić, że właśnie ta przypadłość obezwładniła dzisiaj naszych ręcznych. Że po fenomenalnym początku turnieju poczuli nadzwyczajną siłę, po srebrze i brązie mundiali pożądali już tylko złota, chorwacka klapa kompletnie ich zniechęciła, zwłaszcza jeśli czuli się obrabowani przez sędziów. Ocknęli się w przerwie ostatniego meczu, na pościg za Islandią było już ciut za późno.

Przegrali, turniej zwieńczony trzema porażkami pewnie uważają - tak najskryciej, w rozmowach z samymi sobą - za klęskę. Ale to i tak drużyna w naszym sporcie wyjątkowa. Nie zgłaszamy pretensji ani nie drwimy, gdy jej się nie uda, raczej razem z nią się wściekamy, w tej grze idzie przecież o sprawy ostateczne - kto komu urwie ramię, kto komu zrobi dziurę we łbie, kto komu przywali, że zacytuję naszych bohaterów, w ryja. Nie ma ani symulowania (jak w nożnej), ani trzymania bezpiecznego dystansu (jak w siatce). Gracze Bogdana Wenty od 2007 roku trzykrotnie przepychali się do półfinału prestiżowych imprez - dwa razy wskakiwali na podium mistrzostw świata, czynili stały postęp na mistrzostwach Europy (zajmowali ostatnio miejsca 10., 7., 4.). W przyszłym roku pojadą na mundial po medal. Jak zwykle. Poprawię, co napisałem tydzień temu na Twitterze - odkąd świadomie śledzę polski sport, żadna nasza drużyna nie imponowała mi bardziej niż gang Wenty.