A jednak się kręci

Wraz z porażkami rusza wyścig o to, kto pokonanemu przyłoży mocniej, kto wynajdzie spektakularniejszy epitet i bardziej minie się z sensem, kto skuteczniej trafi do osobników odbierających wyłącznie komunikaty wysyłane w zalanym cementem wiadrach, którymi dostaną w łeb. Ot, czasy straszącego z dołu ekranu czerwonego paska, na który zasłużą tylko ci, co to plują bombami jądrowymi.

W kategorii „fatalny sezon Liverpoolu” bezdyskusyjnie triumfował Simon Barnes. W swoim artykule o międzykontynentalnym, jak mniemam, zasięgu rażenia napisał: „They are not suffering a dip in form, they are continuing to deteriorate. If you leave aside the great and glorious fluke of Istanbul, when they won the Champions League in extraordinary circumstances, they have been in serious decline for at least a decade” . Kopiuję oryginał, żeby nikt nie posądził mnie o fałsz wywołany ograniczoną precyzją tłumaczenia, po naszemu chodzi o to, że gdyby nie cudowny fuks, który dał Liverpoolowi odniesiony w nadzwyczajnych okolicznościach triumf nad Milanem w finale Ligi Mistrzów, to ten klub przeżywałby w ostatniej dekadzie rzucający się w oczy, postępujący upadek.

Nie zajmowałbym się bzdurą, gdyby nie egzemplifikowała szerszego zjawiska i nie podał jej bardzo ceniony publicysta, sztandarowy komentator szacownego „Timesa” - gazety, która wciąż uchodzi za opiniotwórczą. Jeśli pisze Barnes, to mamy ważny głos w debacie nad liverpoolską katastrofą. Cytują go zresztą w tytułach popularne witryny.

Sam nie zamierzam powtarzać wielokrotnie już wypowiedzianych oskarżeń o kardynalne błędy, które popełnił w minionych miesiącach Rafa Benitez, one są ewidentne, zgrabnie zebrał je Michał Okoński, a wyspiarze znęcają się nad hiszpańskim trenerem z takim zapałem, że polski bloger znacząco na stan jego układu nerwowego nie wpłynie. Stali czytelnicy sytuację zresztą znają: The Reds w szokującym stylu poodpadali ze wszystkiego, z czego dało się odpaść, finansowo ledwie zipią, liderzy się leczą, może być tylko gorzej. Wnerwiłem się i nie zdołałem powstrzymać od pisaniny dlatego, że obsesyjnie nie znoszę - chyba zdołaliście już zauważyć - tej panoszącej się wszędzie zarazy opisywania zagłady i w ogóle końca wszechświata nawet wtedy, kiedy poza kilkoma skaleczeniami jako ludzkość żadnych strat nie ponieśliśmy.

W sporcie tendencja przejawia się tak, że w dniu porażki wszystkie zwycięstwa zostają zapomniane. Stambulski dreszczowiec przestał już być finałem Ligi Mistrzów najwspanialszym w historii rozgrywek, zmienił się w fuksa. Domyślamy się, że fuksem był także półfinał, ćwierćfinał i wszelkie poprzednie mecze tamtej edycji. Liverpool nie dotarł do finału także dwa lata później, nie docierał niemal co sezon do ćwierćfinału, nie został przed chwilą wicemistrzem Anglii - dopiero po raz drugi, odkąd istnieje Premier League.

Gdybym sam opowiadał skrótowo historię klubu z Anfield Road, to powiedziałbym, że owszem, zajmował on kiedyś w Anglii pozycję, jaką ostatnio przejął Manchester United, czyli hegemona wszechpanującego. Ale zajmował ją dawno temu, w beznadziejną depresję popadł w latach 90. W dekadzie bieżącej nie tylko swojej sytuacji nie pogorszył - to był czas wzrostu.

W poprzedniej dekadzie zdobył dwa krajowe puchary, w bieżącej - cztery. W poprzedniej nie znaczył w Europie nic, w bieżącej wygrał Ligę Mistrzów, Puchar UEFA i Superpuchar Europy (z Gerardem Houllierem), do czego dołożył kilka pomniejszych ładnych wyników, i to pomimo dynamicznie wzrastającej konkurencyjności tych pierwszych rozgrywek. Wreszcie w poprzedniej dekadzie „The Reds” kończyli ligowy sezon na miejscach 6., 7. oraz 8., co w bieżącej im się nie przytrafiło. Znów - pomimo inwazji bogaczy ze wschodu, którzy wykatapultowali Premier League na szczyt rankingu UEFA i wynieśli jej czołówkę na poziom sportowy wcześniej niespotykany.

Słowem, Liverpool raczej zbliżał się - choć powolutku - do ery świetności, niż od niej oddalał.

Ponieważ jednak ten sezon widowiskowo przegrał, wszystko z wczoraj i przedwczoraj straciło jakiekolwiek znaczenie. Beniteza ani myślę bronić, nie wykluczam też, że rozsądnym posunięciem - z punktu widzenia merytorycznego, pomijam finansowy - byłaby jego dymisja. Ale też doskonale pamiętam, że kilka miesięcy temu zamiast dostrzegać nieuchronne ponoć i trwające od lat staczanie się Liverpoolu wszyscy fetowali jego rewelacyjny sezon i widzieli w nim głównego faworyta do mistrzostwa Anglii. Pamiętam, że ludzie Beniteza wywalczyli wicemistrzostwo z największym dorobkiem punktowym uzbieranym kiedykolwiek przez drużynę, która nie sięgnęła po tytuł. Fuksem?

Co piszę i dla nakarmienia swojej fobii, i z jeszcze jednego powodu - nurtuje mnie, czy tracący zaufanie do trenera piłkarze tracą je wyłącznie na podstawie własnych obserwacji, czy w jakimś (jakim?) stopniu wpływa na nich medialna kanonada, z której wynika, że zarządza nimi udający fachowca ignorant i manipulant, tudzież, by rzecz ująć w duchu współczesności, najgłupszy trener w dziejach futbolu.