A jednak się kręci

Kiedy dwa tygodnie temu piłkarze Realu ponieśli szokującą klęskę w trzecioligowym Alcorcon, nie chciałem analizować jej z czysto piłkarskiego punktu widzenia, uznając, że niezależnie od wszystkiego - wyborów personalnych trenera, taktyki, humoru graczy etc - porażki 0:4 (oraz szczęśliwego uniknięcia utraty następnych goli) zrozumieć i racjonalnie wytłumaczyć nie sposób. Zasygnalizowałem wówczas problem głębszy i generalny, sugerując, że Królewscy notorycznie najadają się wstydu w Pucharze Hiszpanii, bo arystokracja z Madrytu niechętnie poci się w meczach z plebsem. (Szczegóły tutaj).

W rewanżu piłkarze Realu zwyciężyli zaledwie 1:0, znów przedwcześnie z rozgrywek odpadli, na boisko nie wpadli - choć obiecywali frontalne natarcie - z żądzą zmiażdżenia przeciwnika w drugiej sekundzie gry. Szału nie było, było wrażenie ataków wykonywanych raczej z poczucia obowiązku, niż pragnienia przejścia do historii. (Dotąd czterobramkową stratę odrobili Królewscy tylko dwukrotnie, w latach 1947 i 1975).

A ja znów odmawiam pochylania się nad grą faworyta albo słusznością (czy też niesłusznością) ściągania z boiska rewelacyjnego ostatnio Lassany Diarry, którego zastąpił Marcelo. Tym razem przyczepię się do atmosfery na Santiago Bernabeu.

Zainspirowały mnie gwizdy towarzyszące wspomnianej zmianie i w ogóle zachowanie trybun podczas wtorkowego meczu, widok wściekle złorzeczącego pana w garniturze (kamera go polubiła i długo nie chciała się odeń odkleić), a także tekst z Goal.com, którego autor stawia tezę, że publika Realu piłkarzom nie pomaga. Że Santiago Bernabeu - jeden z największych i najsłynniejszych stadionów - powinno rywali onieśmielać lub wręcz paraliżować. A nie onieśmiela ani nie paraliżuje.

O specyfice obu hiszpańskich katedr futbolu słyszeli nawet ci, którzy nigdy w Madrycie ani na barcelońskim Camp Nou nie byli. Cicho tam najczęściej jak na kościelnym czuwaniu, rozpieszczony widz w skupieniu wyczekuje dzieła sztuki, burzliwe brawa - i one nie wstrząsają posadami - wybuchają najwcześniej przy 7:0.

To nie jest obyczaj ogólnohiszpański, to nade wszystko jest obyczaj dwóch obiektów. Wystarczy przemieścić się w obrębie samego Madrytu i pojechać na stadion Atletico, by poczuć, że kibic z tamtych okolic umie szarpnąć strunami głosowymi i poderwać się z krzesełka na pełne 90. minut.

Na Santiago Bernabeu lud nie schodzi się, by wesprzeć drużynę. Schodzi się, by wymagać. Nie chce wpłynąć na wynik, lecz wyniku żąda. Zwariować umie co najwyżej w furii, kiedy nie dostaje, czego chce. Owszem, piłkarze we wtorek nie dali z siebie wszystkiego. Ale też fani nie dali z siebie wszystkiego, by swoich ludzi pchnąć do bezkompromisowej ofensywy. A przecież megagwiazdor też człowiek, też reaguje na temperaturę, ciśnienie i inne zjawiska pogodowe. Jeszcze raz zaznaczam, że oglądałem mecz w telewizji. Wystarczy - hałas z trybun dotarł do mnie dopiero, gdy trybuny się rozgwizdały. Co zdarza się regularnie także w lidze, jeszcze raz zachęcam do lektury Goal.com.

Ja bym diagnozę z przywoływanego artykułu rozszerzył. Zaryzykowałbym tezę, że publika piłkarzom Realu niekiedy nie tyle nie pomaga, co szkodzi. Coraz rzadziej bywa życzliwa, coraz częściej - złośliwa, w najlepszym razie - usatysfakcjonowana. I to nie tylko publika stadionowa. Raczej całe otoczenie, także rozhisteryzowana prasa i komentatorzy, którzy podtrzymują - sam ukułem to sformułowanie, będę go używał - kulturę permanentnego stanu wyjątkowego. Zamiast dopingu mamy antydoping. Jest Real współliderem grupy w Lidze Mistrzów i traci w Primera Division zaledwie punkt do fenomenalnej Barcelony, a Manuel Pellegrini ledwie rozpoczął budowanie zupełnie nowej drużyny, ale cała Europa dowiedziała się już, że na Madryt spadł przeraźliwy kryzys i wypadałoby czym prędzej wystrzelić trenera na Antypody. Dowiedziała się, choć nawet nasz narwaniec Bogusław Cupiał po latach impulsywnych reakcji potrafił ostatnio nie zwolnić trenera Wisły Macieja Skorży mimo bardzo dobrego powodu, czyli porażki z estońską Levadią. W Madrycie nie istnieją pojedyczne wpadki, istnieją głównie katastrofy. Nie istnieją pechowe porażki lub błędy do wybaczenia, istnieją grzechy wyłącznie śmiertelne.

Bywalcy Santiago Bernabeu w chwilach trudnych dla drużyny lubią ironicznie oklaskiwać udane zagrania rywala, niekiedy sprawiają wrażenie, jakby stymulowało ich przede wszystkim niepowodzenie. Gol, owszem, ich zadowoli, choć oczywiście nie ten strzelony, za przeproszeniem, dupą. Musi być wolej, najlepiej po podaniu asyście wyczarowanym piętą. Piłkarz wie, że kiedy ma kiepski dzień i walczy z samym sobą, to nikogo nie usatysfakcjonuje. Co najwyżej nie wywoła szewskiej pasji - jeśli wygra tak zwyczajnie, bez fajerwerków. Wyjąwszy cudowne mecze z wielkimi rywalami, fan i prasowy komentator Realu w sprzyjających okolicznościach daje się wprowadzić w stan umiarkowanego zadowolenia, na więcej go nie stać.

Ekstazę już przeżył. Latem, kiedy Florentino Perez wydał fortunę na nadludzi, którzy popełniają gruby nietakt, skandalizują prawie - czasem przegrywają.