A jednak się kręci

Jeśli my niejednokrotnie głowimy się, czy sparingi polskich piłkarzy bardziej służą interesowi reprezentacji, czy interesowi Andrzeja Placzyńskiego (osoby niechętnie brylującej, lecz być może najznaczniejszej w naszym futbolu) i jego firmy, to co mają powiedzieć Brazylijczycy?

Od ostatniego mundialu najsłynniejsza drużyna narodowa na planecie rozegrała 22 mecze towarzyskie - w tym ledwie jeden w kraju. Szefowie federacji ciągają swoje gwiazdy wszędzie tam, gdzie im - znaczy bossom nadamazońskim - wsuną w łapy gruby szmal. I choć Brazylijczycy wciąż grywają z potentatami, to coraz częściej grywają też z rywalami, którzy w walucie szkoleniowej mają wartość zmierzającą do zera. W minionych latach rozjechali m.in. dzielnych piłkokopów z Hongkongu (7:1, oczywiście w Hongkongu), Zjednoczonych Emiratów Arabskich (8:0, oczywiście w Abu Zabi) i Haiti (6:0, oczywiście w Port-Au-Prince), a całkiem niedawno, w sierpniu, zaszczycili też Estonię (1:0 w Tallinie). Każdy sparing z Jej Ekscelencją Brazylią kosztuje gospodarzy kilka milionów dolarów. Jeśli w sobotę „Canarinhos” spróbowali się z Anglią akurat w Dausze, to ze względu na sześć milionów zaoferowane przez katarską telewizję. Teraz ze zbliżonych pobudek odwiedzili Oman, by przedefilować przed tamtejszą publiką oraz strzelić kilka goli bliżej nierozpoznanej drużynie, która w eliminacjach do MŚ pokonała tylko Tajlandię i kisi się gdzieś na końcu ósmej dziesiątki rankingu FIFA.

Kentaro, szwajcarska firma reprezentująca federację i pośrednicząca w handlu jej marką, nazywa ten objazdowy cyrk „Brazil World Tour”. Dlatego podejrzewam, że kiedy wreszcie ujawnią się nam Marsjanie i nawet jeśli będą - np. ze względu na zaledwie jedno odnóże - grali w piłkę marnie, to Brazylia za godziwy grosz wyzwanie przyjmie, ba, zainwestuje w program kosmiczny. Nawet jeśli selekcjoner się skrzywi. Nawiasem mówiąc, na sparingi z Anglią i Omanem Carlos Dunga nie powołał graczy zarabiających w ojczyźnie, bo ci są zajęci ważnymi sprawami ligi krajowej.

Zanim pomyślicie, że się oburzam i w ogóle jestem awanturniczo przeciw, zaznaczam: a niech sobie dzieciaki z Omanu sterczą na lotnisku o trzeciej nad ranem (o tej porze wylądowała zaproszona - kupiona? - drużyna pięciokrotnych mistrzów świata), niech choć wzrokiem dotkną półbogów, niech przeżyją chwilę religijnego uniesienia. I niech Brazylia, kraj z 13 milionami zarejestrowanych piłkarzy, wciąż wypracowuje futbolem - głównie transferami - 5 proc. swojego PKB. Jeśli jednak kadry narodowe też zamieniają się w poważny biznes (nie tylko Brazylijczycy biorą kasę), to coraz bardziej rozumiem kluby żądające, by krajowe federacje płaciły im odszkodowania za ewentualne kontuzje piłkarzy wysyłanych na reprezentacyjne zgrupowania.