A jednak się kręci

Trend był opadający. Pierwsza kolejka: Inter Mediolan remisuje z Barceloną 0:0 - rywale przyciskają go do pola karnego, ale przyciskają go, jak dodawali na usprawiedliwienie Włosi, obrońcy tytułu w Lidze Mistrzów i zarazem najwspanialsza futbolowa drużyna ostatnich lat. Druga kolejka: Inter remisuje 1:1 w Kazaniu z debiutującym w rozgrywkach Rubinem - już zawodzi, choć ostatnie pół godziny przetrwał bez wyrzuconego z  boiska Mario Balotellego. Trzecia kolejka: Inter remisuje 2:2 z Dynamem Kijów - na własnym boisku, tym razem bez prawa do jakichkolwiek wymówek. Czwarta kolejka: Inter przegrywa z tym samym Dynamem 0:1 w Kijowie, co zrzuca go na ostatnie miejsce w grupie i wpędza w poważne tarapaty.

Przegrywa w 86. minucie. Wtedy następują dwie mediolańskie eksplozje - gole Milito oraz Sneijdera - a Inter z dna wystrzeliwuje na pozycję lidera.

Trener Jose Mourinho filozofował niedawno, że tylko w futbolu niebo sąsiaduje z piekłem - Włosi sławili go w weekend za zwycięstwo lidze krajowej, by we wtorek wdeptywać w murawę za rozczarowanie w Champions League. Wczoraj poczuł tę bliskość w sensie ścisłym, podróżując jednak w kierunku przeciwnym. W kilkadziesiąt sekund z piekła przeniósł się do nieba, gdyby przegrał, dzisiaj wszystkie gazety na powrót wypominałyby mu zawstydzającą serię i szydziły z gęby większej niż trenerskie kompetencje. Interu odrętwienie w pucharowej elicie ciągnęło się przecież od minionego sezonu - wiosną nie zdołał strzelić gola Manchesterowi United, jesienią przegrywał z Werderem Brema i Panathinaikosem, ledwie ratując remis z cypryjskim Anorthosisem Famagusta.

To lista wprost szokująca, zwłaszcza wobec osiągnięć krajowych. W maju Inter bezceremonialnie, z miażdżącą przewagą nad konkurencją wydarł jej czwarte z rzędu mistrzostwo Włoch, teraz rozwalił się na pozycji lidera w pozie jeszcze bardziej władczej - odkąd wygraną w Serie A zaczęto premiować trzema punktami, o 7 punktów po 11. kolejkach nie wyprzedzał wicelidera nikt. Słowem, demolka.

Nikt nie pojmował, dlaczego do LM wczołgiwał się Inter w wersji soft. Skoro w kraju wszystkich łącznie z Juventusem taranuje z wdziękiem pojazdu pancernego, to skąd jego nadwrażliwość na ostrzał cypryjski, grecki albo kijowski?

Jeśli przyczyna tkwiła w głowach, jeśli piłkarze Interu padali ofiarą trującej, samospełniającej się przepowiedni o nieuchronności kolejnej klęski w Europie, to być może właśnie zostali uleczeni.

Nie dlatego, że prowadzą w najsilniejszej grupie - zestawionej, co nieczęste, wyłącznie z mistrzów swoich krajów - obecnej edycji rozgrywek. Nie dlatego, że wreszcie zyskali ofensywnego rozgrywającego zdolnego do zadawania decydujących ciosów w osobie Wesleya Sneijdera (miał być Holender schorowany, był Holender rozszalały - kto wierzy, że ledwie złożyli go do kupy na środowy mecz?). Nie dlatego, że obroną rządzi przywykły do wielkich wyzwań mistrz świata Lucio (wczoraj najlepszy na boisku), a napad wzmocnił przywykły do wielkich wyzwań i strzelania goli w finałach Samuel Eto’o (wczoraj najgorszy na boisku). Mediolańczycy wyglądają na uleczonych przede wszystkim dlatego, że wreszcie na kłopoty reagują właściwie - nie lękiem i otępieniem, lecz potworną mobilizacją i zaciekłością. Mourinho relacjonował po kijowskim happy endzie, że w przerwie mało mówił graczom o taktyce. Odwoływał się do ich charakteru, krzyczał, że w „90. minucie nie chce widzieć łez”, że chce „ujrzeć ludzi wycieńczonych, którzy zwycięstwo wygryźli wszystkimi zębami i wyszarpali wszystkimi paznokciami”.

I taki jest nowy Inter w Lidze Mistrzów. Inter w wersji hard. W każdej kolejce musieli mediolańscy piłkarze odrabiać straty, w każdej odrabiali. Z Rubinem przegrywali 0:1, z Dynamem na San Siro 0:1 i 1:2, w Kijowie 0:1. Pokonani nie zeszli do szatni ani razu.

Od Mourinho się nasłuchali, ale też w jego taktycznych ruchach musieli dostrzegać zajadłe - i zaraźliwe - parcie po triumf.  Środowy mecz kończyli w ustawieniu teoretycznie niemal straceńczym - z trójką napastników i dwójką nominalnych obrońców (niezależnie od swych defensywnych atutów Javier Zanetti gra zazwyczaj jednak w pomocy i to na przeciwległej, prawej flance), z których każdy uwielbia wypuszczać się pod pole karne przeciwnika (Maicon i Lucio). Gdyby bezkompromisowy koncept nie wypalił, Włosi już dziś, na początku listopada, złożyliby Inter do grobu.

Ale wypalił. Pogrzeb odwołany, za trzy tygodnie pasjonujący szlagier na Camp Nou. A za miesiąc szansa - także dzięki imponującym organizacją gry drużynom ze Wschodu - na największą sensację w Lidze Mistrzów od wielu lat.