A jednak się kręci

Swego czasu wynegocjowałem sam ze sobą zasadę, że w piątkowe wieczory nie konsumuję oczami sportu. Dla higienicznego odchamiania się i zarazem podostrzania apetytu przed obfitym weekendem.

Niekiedy zasadę oczywiście łamię. Złamałem np. dwa tygodnie temu, kiedy Wisła tłukła się z Legią. I w trakcie tzw. hitu tzw. ekstraklasy poczułem się jak górnik, który zjeżdża na szychtę i natychmiast zaczyna wyczekiwać fajrantu. W mojej pracy teoretycznie nie powinno się tego doświadczać - sami wiecie, fajna jest, opychasz się meczami i jeszcze ci za opychanie się płacą. Ale w tamtej rąbaninie było tak mało piłki nożnej, że mnie mdliło. Oglądałem, bo musiałem, z zawodowego obowiązku.

Cholera, nie tego po wybranym fachu się spodziewałem.

Dzisiaj nieszczęśliwym przypadkiem, wskutek pechowego zbiegu okoliczności, wlazła mi w oczy połowa derbów Warszawy. Połowa, jakby powiedział sumienny członek sejmowej komisji śledczej, porażająca. My chyba sobie wciąż nie całkiem zdajemy sprawę, jak sparszywiała nasza liga. Już nawet nie mówię o pokracznych ćwierćnatarciach, których nie sposób wydziergać od początku do końca, bo rywal przeszkadza. Skupcie się kiedyś na prześladujących mnie ostatnio stałych fragmentach gry, w wykonaniu których nikt nie przeszkadza. Kopacz Smoliński przymierza i nie poprzestaje na tym, że nie przerzuca muru - on trafia w kolana rywala. A paraduje w drugiej linii drużyny mierzącej w mistrzostwo Polski! Prestiżowe mecze naszej ligi naprawdę zbliżają się do wyczynu, o którym pisałem po sobotnim sparingu reprezentacji - meczów piłki nożnej bez piłki nożnej. Zbyt wielu uczestniczy w niej graczy nieodwracalnie miernych (nawet w głównych rolach, patrz Maciej Iwański), co przygnębia tym bardziej, że przecież najlepsi przestali masowo emigrować, nikt ich już nie przygarnia, naiwniaków za granicą ubywa. Brakuje płynności, elementarnej boiskowej rzetelności, jakichikolwiek wybijających się postaci, na których warto zawiesić oko. W czasach zewsząd uwodzących nas lig hiszpańskich i włoskich to jest zwyczajnie niestrawne dla najbardziej nawet wytrzymałych żołądków.

Nie chce mi się już o okolicznej beznadziei rzęzić, nic nowego zresztą nie wyrzężę, włączam nowego Stańkę (dopiero dzisiaj kupiłem!), dokładam sobie tymczasowo jeszcze jedną zasadę: spróbuję w najbliższych tygodniach w ogóle nie blogować o polskiej piłce. I mam nadzieję łamać tę zasadę rzadziej niż piątkową.