A jednak się kręci

Po nędzy sparingu z Rumunami chyba wszystkich męczy to samo pytanie: skąd wytrzasnąć piłkarzy, którzy nie narobią obciachu na Euro 2012?

Najbardziej boję się o obronę. Franciszek Smuda też. Skąd wytrzasnąć jej lidera? Nie dowierzam, że do mistrzostw dotrwa Żewłakow, czyli jedynak z europejską przeszłością wśród obrońców kandydujących do reprezentacji. Jeszcze przed turniejem rozpocznie on 37. rok życia - byłby najstarszym polskim kadrowiczem od pół wieku z okładem (starsi byli tylko, co podaję za Encyklopedią Piłkarską FUJI, grający tuż po wojnie Władysław Szczepaniak, Henryk Alszer i Czesław Suszczyk, a także Jerzy Dudek), zresztą sam przyznaje, że planuje przyszłość już tylko w perspektywie pojedynczych sezonów.

Nie będą rządzili w polu karnym również Dudka - niechlujny, niezbyt ceniony w Auxerre, grający tam rzadko i na innej pozycji, ani Głowacki - notorycznie powalany przez kontuzje, ze skłonnościami do kardynalnych pomyłek w najważniejszych meczach. A skoro nie wymienieni, to pozostają wyłącznie młodzieńcy - drugoligowy Kokoszka, kompletne żółtodzioby w osobach Sadloka, Jodłowca, Glika etc. Konkurencja jest mizerna, ligowe kluby stawiają w defensywie na obcokrajowców. I nawet jeśli w każdym z młodych dostrzeżemy cień nadziei, to obok młodego musi stać ktoś doświadczony, twardy, odpowiedzialny, spokojny, z charyzmą i nieudawaną pewnością siebie.

Manuel Arboleda spełnia wszystkie warunki. Co więcej, o trzy lata młodszy od Żewłakowa Kolumbijczyk umie wyprowadzać piłkę z własnej połowy, rozgrywać ją, atakować, strzelać gole. Nie umie tego żaden polski obrońca.

Dlaczego Smuda gwiazdy Lecha Poznań nie chce? Dlaczego nie chce piłkarza z osobowością, który go uwielbia, z którym pracował w dwóch klubach, skoro nie wyklucza starań o graczy bez polskiego paszportu, skoro jeździ po prośbie do Sebastiana Boenischa?

Ze słów selekcjonera wynika, że zamierza trzymać się kryterium krwi. Następnych Rogerów nie weźmie, następnych Obraniaków, owszem, weźmie. (Nawiasem mówiąc, mnie właśnie piłkarz Lille dał w sobotę najwięcej nadziei).

Choć nie podobał mi się nadzwyczajny tryb spolszczania Rogera, postawy Smudy nie rozumiem. Ba, wyczuwam w niej raczej sposób myślenia Antoniego Piechniczka.

W idealnym świecie szukalibyśmy po prostu najlepszych piłkarzy z polskim obywatelstwem. Niestety, do idealnego świata cholernie nam daleko. Nachodzimy Włocha Roberta Acquafreskę, negocjujemy z Boenischem. Ten ostatni niby w kadrze chce grać, ale stawia warunki. Czasem zaproszenie na zgrupowanie przyjmie, czasem nie przyjmie, a w ogóle to trzeba sprawę szczegółowo przedyskutować.

Jeśli na naszą kadrę zasługuje Boenisch, to dlaczego nie zasługuje Arboleda, który dla Polski chce grać bez wstępnych negocjacji?

Olisadebe dostał obywatelstwo po dwóch latach i dziewięciu miesiącach od przyjazdu do Polski. Roger - po dwóch latach i pięciu miesiącach. Od przyjazdu Arboledy miną w styczniu cztery lata. Jeszcze rok i Kolumbijczyk nie będzie nawet potrzebował specjalnych procedur, by zostać Polakiem - ubiegać się o naturalizację mają u nas prawo obcokrajowcy po pięciu latach pobytu.

Czy wtedy też Smuda powiedziałby Arboledzie nie? Gdyby ten został naszym rodakiem w normalnym trybie, jak każdy imigrant?

Jestem przekonany, że Arboleda byłby w stanie zaoferować naszej reprezentacji więcej niż Roger bądź robiący łaskę obrońca Werderu Brema. I przy wszystkich wątpliwościach, z którymi przyjmuję importowanie kadrowiczów na masową skalę, powołanie dla niego nie uwierałoby mnie tak, jak żenujące targi z Boenischem.