A jednak się kręci

Wróciłem właśnie z bardzo dobrego filmu ujawniającego kulisy pracy arbitrów piłkarskich. Wyświetlany na Warszawskim Festiwalu Filmowym dokument „Les Arbitres” Yvesa Hinanta i Jeana Libona podgląda ich w szatni i na odprawach UEFA, rozmawia z ich rodzinami i wchodzi im do domów, pozwala odczuć presję, jaką muszą znosić nie tylko na boisku, oraz posłuchać, o czym rozmawiają i jak konsultują ze sobą (główny z asystentami) decyzje w trakcie gry. Zdjęcia powstawały podczas Euro 2008. Zdjęcia wzbogacone m.in. o dźwięk ściągnięty dzięki mikrofonom przypiętym do koszulek podczas meczów, na które zgodę wydał rządzący europejskim futbolem Michel Platini.

Dla nas dokument „Zabić sędziego” jest specjalnie interesujący także dlatego, że centralną postacią czyni Howarda Webba, najwięcej czasu poświęcając spotkaniu Austria - Polska i jego konsekwencjom. I dobrze oddaje paranoję tamtych chwil - angielski sędzia pomylił się wówczas na korzyść biało-czerwonych (uznał gola ze spalonego), ale stał się wrogiem publicznym nad Wisłą po podyktowaniu w 92. minucie przed rzutu karnego (rywale wyrównali na 1:1), za co zwierzchnicy z UEFA go chwalili, oceniając jego werdykt jako całkowicie słuszny. Oglądamy dumnego z syna ojca Webba, słuchamy o Polakach nachodzących żonę sędziego w domu i komentarze do słów premiera Tuska (po meczu miał ochotę, jak mówił publicznie, „zabić” arbitra) etc.

Kto przegapił, wciąż ma szansę - jutro o godz. 16 ostatni festiwalowy seans w warszawskim Multikinie Złote Tarasy. Bilety są, dzisiaj sala - ogromna - wypełniła się co najwyżej w jednej trzeciej. Polecam. Naprawdę dobre kino, które ułatwia zobaczenie w sami-wiecie-jak-traktowanych sędziach żywych ludzi oraz oferuje inne na nich spojrzenie - ile razy przychodziło wam do głowy, że arbiter niekoniecznie kibicuje reprezentacji swojego kraju, bo jeśli ona wygra, on odpadnie z turnieju?