A jednak się kręci

Ponieważ moja zajadła antypolskość została po wielokroć zdemaskowana i publicznie napiętnowana, z samobójczą beztroską przyznaję - na finiszu eliminacji do mundialu bardziej niż eksperymenta Stefana Majewskiego porywają mnie starcia na śmierć i życie Argentyny oraz królestwa Bahrajnu.

Sprawa Argentyny jest chyba jasna, mistrzostwa bez udziału jej wirtuozerskich mikrusów - nawet obezwładnionych mętlikiem w głowie trenera Maradony - byłyby okaleczone. A Messi i jego trupa ryzykują co najmniej konieczność gry w barażach. Sprawę Bahrajnu wyjaśnić trzeba, bo upadek merytorycznego dziennikarstwa polega również na tym, że prawie nikt dzisiaj spraw w futbolu najważniejszych nie wychwytuje i nie opisuje. Tymczasem drużyna znad Zatoki Perskiej daje ostatnią nadzieję na awans do mundialu tzw. piłkarzy sympatycznych. Pojęcie już kiedyś obszernie definiowałem (na poprzednich MŚ, zainteresowani niech zerkną tutaj), teraz tylko lapidarnie przypomnę - piłkarzami sympatycznymi zostają ci spośród dopuszczonych do wielkiego turnieju, którzy nigdy niczego nie wygrali, dlatego wzbudzają ciepłe uczucia nie tylko wśród kibiców wychowanych na liryce Dariusza Szpakowskiego, dlatego oczarowani ich egzotycznymi nazwiskami nawet nie sprawdzamy, czy po ostatnim gwizdku nie zmieniają się aby w psychopatów gwałcących grupowo akwariowe rybki albo maltretujących ogrodowe krasnale. Bez nich mundial też byłby jakiś nijaki, przewidywalny, do mdłości elitarny.

Definicję sympatycznych idealnie spełniają zwłaszcza fajtłapy, które na mistrzowskim turnieju debiutują. Dlatego na przyszłorocznym mundialu nie będą nimi ani gracze Korei Północnej (sensacyjnie zwyciężali już w 1966 roku, poza tym kto by sympatyzował z reprezentacją zbrodniczego reżimu), ani gracze Hondurasu (w 1982 urywali punkty Hiszpanom i Irlandii Płn.), a zohydzonemu u nas czarnym PR-em Gabonowi będzie raczej trudno wygrać w Kamerunie. Poza Bahrajnem jeszcze tylko Słowacy zachowali realne szanse, by po raz pierwszy pojechać na MŚ. Słowacy, którzy z oczywistych względów na sympatycznych się nie nadają.

Słowem, ocalić mundial może tylko Bahrajn. Na sympatyczność mógłby konkurować z Kubusiem Puchatkiem. Jego piłkarze nie tylko nigdy nie wystąpili na MŚ, oni nigdy nie zagrali choćby sparingu z żadną drużyną należącą do bardzo szeroko pojętej czołówki - spośród europejskich rywali kilkakrotnie przećwiczyła ich Finlandia, ze stylem południowoamerykańskim nie zetknęli się w ogóle. Pierwsze rendez-vous z wielkim futbolem przeżyli w styczniu 2007 roku, kiedy stawili twardy opór zaproszonemu na towarzyski wieczór Interowi Mediolan, przegrywając tylko 1:6. Kilka lat wcześniej podjęli decyzję o dziejowym być może znaczeniu - odrzucili CV chcącego zostać selekcjonerem ich kadry Janusza Wójcika. I zaczęli robić błyskawicznie postępy. Już walkę o poprzedni mundial przegrali w barażach, w sierpniu znów rzucili sparingowe wyzwanie Interowi. Przegrali zaledwie 0:1, a pogardliwe pomeczowe komentarze trenerami Jose Mourinho tłumaczyłbym raczej fatalnymi manierami portugalskiego zarozumialca.

Teraz awansowali do baraży dzięki golowi strzelonemu regionalnym potentatom z Arabii Saudyjskiej w 93. minucie. Jeśli zgodnie z przewidywaniami ekspertów uporają się w dwumeczu (grają jutro o 17.30, rewanż w listopadzie) z Nową Zelandią i polecą na MŚ do RPA, będą najmniejszym w historii kraikiem reprezentowanym na mundialu - co prawda rozleglejszym niż nasze miasto Łódź, ale mniej od niego licznym (niespełna 800 tys. mieszkańców). Pobiją bohaterów poprzedniego turnieju, graczy z Trynidadu i Tobago (uwaga, ujawniam po raz pierwszy: w trakcie turnieju zacząłem udzielać szwedzkiej telewizji wywiadu jako reporter z tego państwa, ale zdradził mnie akcent). Oglądałem w Niemczech na żywo ich dwa mecze i dwukrotnie byłem pod wrażeniem, Anglicy przebili się przez ich defensywę dopiero w 83 minucie, Szwedzi przebić się nie zdołali.

Piłkarze T&T dostali się na tamten mundial po mrożących krew barażach (ten gol zdecydował). Pokonali Bahrajn...