A jednak się kręci

Zadyma w ukraińskim futbolu przypomniała mi o idei, którą rzucałem - zawsze mimochodem i na marginesie, raczej prowokacyjnie niż z myślą o jej realizacji - w książce i artykułach do „Gazety” w szczycie wokółkorupcyjnego szaleństwa. Pomrukiwałem mianowicie, by zrezygnować z publikowania historycznych tabel i wszelkich klasyfikacji wszech czasów polskiej ligi. Skoro wyszło na jaw, że punktami handlowano na masową skalę - na dystansie całych sezonów, ba, wielu lat nawet - to nie ma sensu ogłaszać, że, dajmy na to, Bazar Ciechocinek zdobył mistrzostwo po raz siódmy. Nie wypada też chyba ogłaszać, że przykładowa Łapa Warszawa po raz enty mistrzostwo kupiła, ostatecznie nie wykluczymy ponad wszelką wątpliwość, że zdarzało jej się wygrywać nienormalnie, dzięki kopaniu sprawniejszemu niż kopanie przeciwników.

Burzę w moim mózgu wywoływała rozpaczliwa bezradność. Dawno temu pomyślałem, że powinna powstać rzetelna książka o dziejach korupcyjnego procederu w naszej piłce - napisana przez zawodowego historyka lub dziennikarza - wiarygodnego, bardzo doświadczonego, pamiętającego głęboki PRL, znającego osobiście dawnych działaczy i bohaterów boisk, a zarazem wolnego od codziennej redakcyjnej młócki (przychodzi mi do głowy Stefan Szczepłek z „Rz”, z „Gazety” nikt nie spełnia kryteriów choćby ze względów metrykalnych). Kiedy łapówkarstwo z detalu przeszło w hurt? Tuż po wojnie czy dopiero w zaawansowanej komunie (niech będzie, żem naiwny, w czystość seryjnie mistrzowskiej Pogoni Lwów chcę wierzyć)? Zmiany były inspirowane przez oddolne, pojedyncze inicjatywy czy przez rywalizację peerelowskich resortów? Kto i kiedy wygrywał ligę wyłącznie dzięki korupcji? W jakim stopniu w proceder były zaangażowane gwiazdy Górskiego, Gmocha i Piechniczka (w końcu spychanie autorytetów z piedestału jest dzisiaj w modzie)? Złamała komuś karierę absolutna niezgoda na babranie się w szambie?

Wiem, wyzwanie tyleż pasjonujące, co trudne - źródeł pisanych brak, najskuteczniejsi łapówkarze niekoniecznie zechcą się chwalić osiągnięciami, dziennikarze z wolnym czasem i odpowiednim stażem do podobnych prac, o ile wiem, się nie palą. PZPN też się badaniem - i ewentualną rewizją - przeszłości nie zajmie, bo, jak mawiają działacze, nie wolno podcinać gałęzi, na której się siedzi. A mnie problem tabel, przy całej utopijności pomysłów na ich wymazywanie lub retuszowanie, jednak wciąż uwiera. Jeśli piłkarze ŁKS-u publicznie opowiadają - by przywołać przykład głośny, nie chcę wskazywać palcem akurat łodzian - o technologii skupowania punktów w sezonie 1997/1998, to dlaczego mamy wciąż powtarzać, że to podwójny mistrz Polski?