A jednak się kręci

Fińscy siatkarze, których styl bardzo lubię, mieli wczoraj nie lada frajdę. Pokonali po ładnym, dramatycznym meczu Brazylię 3:2 i dołączyli do stale rosnącej grupki ludzi zdolnych wygrać z najwspanialszą drużyną ostatnich lat. Mniej lub bardziej incydentalne sukcesy USA, Rosji, Włoch, Serbii, Bułgarii, Francji, Portugalii oraz Finlandii skłaniają do jeszcze głębszej zadumy nad impotencją Polaków, którzy od 2002 roku nie są w stanie zmusić „Canarinhos” choćby do pomęczenia się w tie-breaku.

Nasz selekcjoner Daniel Castellani wciąż natomiast w Lidze Światowej bez opamiętania manipuluje składem, nawet nie próbując lepić nowej drużyny. Woli sprawdzać pojedynczych graczy, dzięki czemu oglądamy pasjonującą rywalizację między Bartoszem Kurkiem a Zbigniewem Bartmanem o pozycję czwartego (obok Winiarskiego, Świderskiego i Bąkiewicza) przyjmującego w kadrze, a także Grzegorza Łomacza i Pawła Woickiego konkurujących o rolę zmiennika Pawła Zagumnego oraz Jakuba Jarosza i Marcela Gromadowskiego konkurujących o rolę zmiennika Mariusza Wlazłego. Moim zdaniem na razie ciut lepiej wypadają Kurek, Łomacz oraz Jarosz, choć z ocenami powinniśmy się wstrzymać przynajmniej do meczów z Finlandią, od których rozpocznie się prawdziwa walka o awans do turnieju finałowego.

Dotąd Ligę Światową oglądaliśmy z zaciekawieniem (równie młodą drużynę wystawia tylko Kuba, sobotni mecz po polskiej stronie kończyli 22-, 21-, 26-, 22-, 20-, 21- oraz 19-latek!), ale raczej bez szarpiących emocji. Brazylia okazała się za mocna, by nasi siatkarze stawili jej jakikolwiek opór, a Wenezeula za słaba, by nasi siatkarze opór musieli przełamywać. Finowie gwarantują, miejmy nadzieję, trochę sportowych igrzysk pod wysokim napięciem. Włoski trener Mauro Berruto w kraju bez imponujących siatkarskich tradycji i z zawodników o przeciętnych warunkach fizycznych zbudował naprawdę niezłą drużynę, która najwyraźniej nie zamierza poprzestać na historyczynym awansie do półfinału podczas ostatnich mistrzostw Europy. (Choć drogę po medal na wrześniowym turnieju w Turcji wydłużyło jej skandaliczne, typowe dla tej dyscypliny wyniki „losowania” - Finlandia w pierwszej i drugiej rundzie wpada na całą czwórkę najwyżej sklasyfikowanych w światowym rankingu rywali z naszego kontynentu).

Castellani zapewne nie zrezygnuje ze swojej strategii. Nie będzie wystawiał siódemki dającej jego zdaniem największą szansę na zwycięstwo w danym dniu, lecz sprawiedliwie rozdzieli grę między wszystkich powołanych kadrowiczów. Powalczą między sobą, oby powalczyli - skutecznie! - również z Finlandią. Jeśli nie zajmą drugiego miejsca w grupie, najlepiej z najokazalszym dorobkiem wśród wiceliderów, zabiegać o „dziką kartę”, czyli podarowane przez nierozumiejących sportu geszefciarzy z FIVB zaproszenie na turniej finałowy, byłoby zwyczajnie wstyd.