A jednak się kręci

19.27. Kontynuacja relacji, której poprzedni odcinek tutaj. Gdyby ktoś wiedział, co się dzieje z bloksem (pozwala na zadziwiająco krótkie wpisy) i jak sobie z jego humorami poradzić, niech da znać. Powtórzę składy. Real: Casillas; Heinze, Metzelder, Cannavaro, Ramos; Gago, Lass, Marcelo, Robben; Raúl y el 'Pipita' Higuaín. Barcelona: Valdés; Abidal, Piqué, Puyol, Alves; Touré, Xavi, Iniesta; Messi, Henry y Eto’o. Real bez sensacji, pomoc i atak Barcelony w zestawieniu z wtorku (0:0 z Chelsea), czyli nie ma mowy o nadprogramowym defensywnym pomocniku, Iniesta na boisku. To znaczy nie wyrzekać się własnego stylu.

19.54. Przepraszam za przerwy w nadawaniu, ale musiałem zmienić laptopa. Z tego wszystkiego zapomniałem o polskim akcencie, który przy wielkich futbolowych hitach jest nieodzowny i zawsze obecny. Jerzy Dudek ma tego pecha, że trafił do tej pośród wielkich europejskich firm, w których rezerwowy bramkarz chyba najrzadziej wychodzi na boisko. Wszystkie tamte van der Sary, Cechy czy Julio Cesary czasem odpoczywają, Casillas jest niezniszczalny i nienasycony. Victor Valdes też spomiędzy słupków prawie nie wychodzi, widzę zresztą, że i na blogowym forum zatliła się odwieczna dyskusja, czy to bramkarz godny Barcelony. Moje zdanie: nigdy bym nie nazwał go fachowcem przeciętnym, ale sądzę, że gdyby nie jego katalońskość, Barca mimo wszystko mogłaby spróbować poszukać dla niego konkurenta. To pewnie jedna dwóch, co najwyżej trzech pozycji, które dałoby się jeszcze w tej drużynie wzmocnić.

19.58. Dobra, powiem prawdę. Choć uważam, że przegrany sezon dla Barcy w połączeniu z jej zniewalającą grą byłby ostatecznym dowodem na bezsens wszechświata, to prześladuje mnie podejrzenie, że wygra Real. I ten Higuain wciąż mi się szwenda przed oczami...

20.17. 1:0 dla Realu. Właściwie to mi głupio, nienawidzę tej zgadywanki - rzekomo eksperckiej - kto strzeli gola i kiedy. Ale cóż, w mojej głowie ten Higuain trafił do barcelońskiej siatki już ładnych parę godzin temu. Już 1:2! Bohater Henry w formie arsenalskiej (po sprawie rozwodowej ewidentnie ani śladu), po chwili Barca udaje jakąś inną drużynę, bo zdobywa bramkę po stałym fragmencie gry... Nieee, dość pisania, bo mecz nieziemski, wydarzyło się już na dwie epopeje. Do zobaczenia/przeczytania w przerwie.

20.51. Do przerwy 1:3. Macie rację, kopara mi opadła na poziomy piwniczne (siedzę na czwartym piętrze). Skoro Real stawiał ostatnio na tępą wydajność, a Barca lekko przybladła, to nie spodziewałem się parady atrakcji nie dającej ułamka sekundy wolnego czasu na podczasmeczowe blogowanie. Piękne zaskoczenie, podziwiamy spektakl eksplozję, przy którym niech ucichną nawet ostatnie hiciory Premier League - tam było o dwie tony mniej czystej wirtuozerii, za to błędów więcej. Na Santiago Bernabeu mieliśmy jeden niewybaczalny - kto wie, czy wpadka Lassanny Diarry nie przesądzi o wyniku. Z piłkarskiego punktu widzenia teoretycznie żadnej niespodzianki, czyli gracze Barcelony znów nie przypominają ludzi. Ktoś umie odpowiedzieć na pytanie, jak długo - znaczy: przez ile lat - najlepszy w Realu będzie jeszcze Casillas?

20.57. Nic mądrego nie przychodzi do głowy, na widok katalońskich wywijasów można tylko rozdziawić gębę. Zacząłem się zastanawiać, jak wypadłaby na tle Barcelony grecka machina Otto Rehhagela z 2004 roku...

21.00. Dla statystycznego porządku: nasz sensacyjny tercet ofensywny (Messi, Eto'o, Henry)  wydłubał już 92 gole w sezonie.

21.23. Sergio Ramos daje wzorcowy przykład Terry' emu, jak wykorzystywać rzut wolny, i mamy 2:3. Henry pokazuje Chelsea, jak nie zastawiać pułapek ofsajdowych, i mamy 2:4. Na Katalończyków zadziałałoby chyba tylko poderżnięcie gardeł, ewentualnie przetrącenie kulasów. Czy o wyniku rewanżowego starcia z Chelsea zadecyduje sędzia? Jeśli pozwoli na intensywny kontakt, wyspiarze mogą wroga ukatrupić. Jeśli się uprze na czyściutki futbol, kaplica. Znaczy dla londyńczyków. Od katalońskiej trupy - w przyzwoitej formie! - można być lepszym tylko w bijatyce, tego jestem pewien.

21.37. Ufff, kółeczko, które wykręcił Xavi przed czwartą tego wieczoru asystą, miało kształt aureoli. A może się mylę? No i dlaczego Messi strzelał w krótki róg? Usiłował poniżyć nawet Casillasa? Żałuję, że robię relację. Takie zjawiska zasługują na wymuskaną literaturę, nie niedbałe blogowanie... 93. gol naszego tercetu i 5:2 dla Barcy.

21.50. Koniec, Real zbiera od Barcy 2:6, choć zasługiwał na więcej. Jest jeden łeb, do którego chciałbym teraz wleźć i się rozejrzeć. Ten na karku Hiddinka.

21.54. SMS od Roberta Błońskiego: „Giza powiedział po meczu z ŁKS, że teraz idzie do szatni świętować z chłopakami. To co zrobią chłopaki z Barcy?”

22.07. Sturlam się chwilę na poziom Realu - statystyka statystyką, ale 0:4 z Liverpoolem oraz 2:6 z Barcą przypominają, że poza Casillasem nie ma dziś w Madrycie wybitnych futbolowych osobowości (zaznaczam słówko: osobowości), zdolnych sprostać wyzwaniom największym. Cannavaro i Raul to przeszłość, inni to - w najlepszym razie - przyszłość.

22.22. Jeśli Chelsea wejdzie do finału LM, choćby po karnych albo skandalicznie fartownym 1:0, zasłuży na podziw znaczniejszy niż Barcelona za dzisiejszą magiczną rewię. A jest w stanie podołać próbie. Cwaniak Hiddink to jedno, piłkarze wychodzący z siebie dla zwycięstwo to drugie. Londyńczykom charyzmatycznych, pożądających Pucharu z Wielkimi Uszami postaci nie brakuje. Od obrony (Terry) przez pomoc (Lampard) po atak (Drogba). Oni nie pękną, oni nie wpadli przed chwilą w panikę. Meczycho z Madrytu tylko ich dodatkowo naładowało.

22.35. Komu się to nie mieści w głowie, polecam ten link. Takie historie już się w Madrycie zdarzały na długo przed narodzinami Messiego. Niemożliwe? Cruyff był wtedy młodszy...

22.48. A tutaj przeczytacie, co pod koszulką Barcelony chował - i eksponował po golach - Leo Messi.

23.27. Fani Barcy rozstrząsają, co będzie w środę, ja zacząłem rozmyślać o dalszej przyszłości. Pamiętam, że po zdobyciu Pucharu Europy przez drużynę Franka Rijkaarda wróżyłem im, kierując się metrykami, wiele tłustych sezonów. A potem wystarczyły fochy jednego Ronaldinho, konflikt z Eto'o, atmosfera siadła i w ogóle wszystko zeszło na psy. Teraz też spoglądam w metryki: Messi (22 lata), Eto'o (28), Xavi (29), Iniesta (25), Yaya Toure (26), Dani Alves (26), Pique (22) etc. Przecież oni wszyscy najlepsze lata mogą mieć dopiero przed sobą. Trzydziestkę, i to nieznacznie, przekroczyli jedynie Henry (32), Puyol (31) i Marquez (30). Teoretycznie samograj na lata. Teoretycznie... Ja mam raczej przekonanie, że wystarczą dwa-trzy transfery, a już w przyszłym sezonie uznalibyśmy, że pokaźna część obecnej kadry Realu to świetni gracze.

23.35. Arrigo Sacchi, ostatni trener, który obronił Puchar Europy, oświadczył niedawno, że po wielu latach wreszcie zobaczył drużynę mocniejszą od jego Milanu. Ale nie chce mi się już nawet pisać, kto go zachwycił.