A jednak się kręci

Stęsknionym za polską ligą kibicom, którzy w piątkowy wieczór zamarzyli sobie śledzić z zapartym tchem pierwsze wiosenne wprawki kandydatów do mistrzostwa - Wisły, Polonii oraz Legii, pozostaje tylko nadzieja, że faworyci zwyczajnie potrzebują meczu lub dwóch, by się wybudzić i ruszyć do grania z polotem. Na inaugurację zaserwowali nam wyjątkowo ciężko strawne gnioty. Zagrania udane rzadko przerywały serię zagrań nieudanych, zanim zdążyli wymodzić coś w rodzaju akcji ofensywnej, tracili piłkę. Pokazali futbol kaleki, na którym widzowi trudno się skupić, bo trudno utrzymać oko na chaotycznej szamotaninie złożonej z przypadkowych kopnięć.

Ani Polonia, ani Legia nie strzeliły gola. Wisła strzeliła, ale zawdzięcza go wyłącznie kardynalnej pomyłce defensywy przeciwnika. To piłkarzom Polonii Bytom łatwiej przychodziło wymyślić sensowne natarcia, zresztą właśnie po jednym z nich objęli prowadzenie. Mistrzowie Polski często robili wszystko, by sobie wzajemnie uprzykrzyć życie - podawali przeraźliwie nieprecyzyjnie, zmuszali kolegów do zbędnego wysiłku, uniemożliwiali sobie jakiekolwiek zaskoczenie rywali.

Skąd my to znamy? Z jesieni. Wisła sterowana przez Macieja Skorżę, choć wciąż ma mocną jak na nasze realia kadrę, nawet w zwycięskich meczach nie zachwyca urozmaiconą ofensywą i w ogóle parciem naprzód. Polonia też woli futbol niewygodny dla przeciwnika niż przyjemny dla oka. Styl Legii zdiagnozować trudniej, bo wpada skrajności, co tłumaczyć trzeba chyba najmniej doświadczoną kadrą w czołówce. Ten tercet nie obiecuje miłych wrażeń estetycznych, ale emocje i owszem. Po prostu Wisła, Polonia oraz Legia niezależnie od klasy rywala będą się musiały ostro naharować, by wypocić zwycięstwa. Co zwiastuje zaciętą, może nawet pasjonującą rywalizację między nimi.

Czy jej stawką będzie mistrzostwo Polski, nie wiadomo. Lech wrócił do ligi również w stylu doskonale nam znanym z jesieni. W Bełchatowie zobaczyliśmy wszystkie jego stare wady i wszystkie stare zalety. Na szczęście. Piłkarze trenera Franciszka Smudy wciąż nie umieją utrzymać korzystnego wyniku (z 2:0 zrobiło się 2:2), wciąż też nie umieją się poddać (gola na 3:2 wbili w ostatnich sekundach), dlatego niekoniecznie muszą weekend w weekend wygrywać. Ale letnich meczów do natychmiastowego zapomnienia wyraźnie nie lubią. Są najcenniejszym skarbem naszej ligi, tylko oni pośród faworytów ustawicznie szarpią kibicowskimi emocjami do wyprostu włosów. Konkurencja potrzebuje się sprężyć, by zagrać rzetelnie, poznaniacy mają dar, by na jej tle urzekać jak ósmy cud świata.

Jesienią piłkarze Lecha zdołali pogodzić ligową młóckę z delikatesami Pucharu UEFA i zakończyli ją na pozycji lidera. Wiosną nadmiar wyzwań już im nie zaszkodzi, błyskawicznie powiększyli przewagę nad rywalami, w dodatku sprawiają wrażenie, jakby dzięki dwumeczowi z Udinese nabrali rozpędu wcześniej niż inni. Jeśli nie wyhamują, będziemy mieli mistrza oferującego bardzo ładny futbol. Jeśli wyhamują, przeżyjemy batalię o tytuł frapującą, bo prawdopodobnie rozpalającą emocje kibiców Lecha, Legii, Polonii i Wisły po ostatnią kolejkę.