A jednak się kręci

Nieprawdopodobny ścisk panuje w czubie włoskiej drugiej ligi piłkarskiej - Livorno, Sassuolo, Parma, Empoli i Brescia zebrały po 32 punkty, z jednym mniej kończy rok Bari. Jej wyniki śledzę ostatnio pilnie, bo chyba pierwszy razem w życiu rozstrzygnięcie rywalizacji o awans do Serie A powinno żywo interesować entuzjastów polskiego futbolu. Przyczynie na imię Adam, a na nazwisko - Kokoszka.

Pracuję właśnie nad podsumowaniem minionego roku do przedsylwestrowej „Gazety Sport”, które zamierzam tutaj fragmencikami sprzedawać (to sprzężenie zwrotne - w papierze znajdziecie też trochę wyimków ze starych blogowych wpisów), a dzisiejszego popołudnia spisywałem akurat refleksje o losie polskich piłkarzy na emigracji.

Imponujących postępów, niestety, raczej nie robili, dla najszczęśliwszych był to czas stagnacji. Maciej Żurawski został przez Celtic wykopany na grecką prowincję, Radosław Matusiak ogłosił koniec kariery, Ebi Smolarek odbębnia pojedyncze kopnięcia w przeciętnym Boltonie, Jacek Krzynówek został uznany przez Wolfsburg za zbędnego, Mariusz Lewandowski przyrósł do ławki rezerwowych Szachtara. Marek Saganowski jesień umilił sobie co prawda golem w Lidze Mistrzów, ale Aalborg odsyła go z powrotem w angielską drugoligową głuszę. Grzegorz Rasiak zachęcająco wystartował w Watford (też druga liga), ale drużynę przejął nowy trener i futbolowe alter ego Chucka Norrisa usunął z szerokiej kadry. Adrian Sikora jest w Murcii (znów druga liga, hiszpańska) piątym kołem u wozu, na domiar złego drużyna tkwi w strefie spadkowej, z marnymi widokami na przeskok do strefy bezpiecznej. Wreszcie Łukasz Sosin hulał w eliminacjach LM, by jesienią spaść do rezerwy.

Generalnie renoma polskich piłkarzy grających za granicą - mierzona rozgłosem, pozycją pracodawcy oraz osiągnięciami - ani drgnęła. Nawet renoma grupki bramkarzy wyeksportowanych na Wyspy, z których byliśmy w minionych sezonach najbardziej dumni, oraz dwóch gwiazdek Bundesligi. Artur Boruc prawdopodobnie sam zaprzepaścił szanse na transfer do słynnej firmy, Tomasz Kuszczak oraz Łukasz Fabiański rzadko wstają z ławki, zasługujący na szansę w lepszym klubie Kuba Błaszczykowski wciąż nie wyrwał się z Borussii, Artur Wichniarek pozostał paniskiem na bielefeldzkiej zagrodzie, ciułając punkciki dla uratowania się przed spadkiem. Pozorny okazał się też awans Dariusza Dudki do Auxerre, który po niezłym początku przestał grać i już straszy odejściem, prawdopodobnie do ligi rosyjskiej.

Na tle ogólnej mizerii najbardziej obiecująco wygląda właśnie transfer Kokoszki. 22-letni obrońca wywołał mały skandal, z Krakowa zbiegł wbrew woli Wisły, musiał wyczekiwać zezwolenia od FIFA na grę w Empoli. Potem jednak stosunkowo szybko zasłużył na pewne miejsce w środku defensywy, zbiera przyzwoite recenzje, jego drużyna uchodzi za mocnego pretendenta do awansu do Serie A. Gdyby jej się udało, my moglibyśmy wreszcie serio wierzyć - stąd transfer nadziei w tytule - w Polaka regularnie grającego w jednej z trzech najmocniejszych lig w Europie, co istotne także z punktu widzenia luki na środku obrony kadry Beenhakkera.

Poprzednicy Kokoszki ponosili klęski. Rasiak, Matusiak czy Kamil Kosowski (dziś dogorywający piłkarsko na Cyprze) nie podbili Anglii oraz Włoch (pomijam wychowanego przez Holandię Smolarka, choć i on przegrał), więc w bieżącym stuleciu rodaków w elitarnych rozgrywkach nie oglądamy niemal wcale. Wszyscy wymienieni wpadali do nich nagle, wyjęci z kopaniny na niziutkim poziomie, i nie potrafili przystosować się do wymagań innego świata.

Losy Kokoszki przebiegają inaczej. On wzrasta z drużyną w drugiej lidze, dostaje tam twardą szkołę męskiej walki, zaawansowanej taktyki i wytrzymałości (rozgrywki ciągną się przez 42 kolejki!), więc w razie ewentualnego awansu do Serie A byłby nowicjuszem innej kategorii niż Matusiak, Kosowski czy Rasiak - zmieniających nie tylko klub, ale i ligę. Pozostaje oczywiście wątpliwość, w przypadku naszych piłkarzy zawsze zasadna, czy Kokoszka wytrwa w podstawowym składzie i nie podzieli losu wielu rodaków, którzy tym gorzej za granicą kończyli, im lepiej zaczynali.

Na razie wytrzymuje, trener wymienia co najwyżej jego partnerów z defensywy. Dlatego, jakkolwiek gorzko to nie zabrzmi, właśnie wyjazd do drugiej ligi był pośród wszystkich polskich transferów za granicę z 2008 roku transferem najbardziej obiecującym.