A jednak się kręci

Najpierw wizją stadionów zarezerwowanych dla najbogatszych kibiców straszyła Anglia. Naśladowców jednak przybywa. Nawet w Brazylii.

Po wygraniu mistrzostw stanu (odbywają się wiosną) szefowie Palmeiras zażądali za najtańszy bilet na mecz otwierający ligę ogólnokrajową (trwa przez resztę roku) 40 reali, co oznaczało podwyżkę o 30 proc. w stosunku do poprzednich spotkań i podwyżkę o 100 proc. w stosunku do cen sprzed roku. - To sposób na selekcjonowanie publiczności i wyższe przychody - wyjaśniał wiceprezes Ebem Gaultieri. - Drużyna gra dobrze, tylko dwa razy w miesiącu występuje na swoim stadionie.

Fani się wściekli. Kibicowska organizacja Mancha Verde zbojkotowała mecz z Internacionalem, na który przyszło 10 tys. ludzi - najmniej w sezonie. Na jej siedzibie zawisnął transparent z napisem „Futbol jest dla ludzi”.

Palmeiras nie złamało żadnego tabu, trend zagarniania na stadiony tylko najzamożniejszej warstwy społeczeństwa ogarnia cały tamtejszy futbol. Przykład dała brazylijska federacja, która ograniczyła dostęp do meczów reprezentacji kibicom marnie zarabiającym, lecz rozśpiewanych i roztańczonych przez pełne 90 minut. Oni coraz częściej muszą zadowolić się oglądaniem na żywo treningów Selecao. Korespondent „World Soccera” Brian Homewood pisał przed kilkoma miesiącami: „Zamiast odstraszającego ryku tłumu, który wita rywali wbiegających na boiska w Argentynie, Urugwaju czy Paragwaju, wymachujący cyfrowymi kamerami brazylijscy fani wydają z siebie jęk osiągający szczyt, gdy piłki dotyka Kaka. Gwizdać zaczną, kiedy po półgodzinie ich piłkarze nie będą prowadzić 3:0, szydząc z przeciwnika zagraniami piętą i strzałami z przewrotki”.

Pęd do wyższych przychodów z meczu zagroził także lokalnym stacjom radiowym. Atletico Paranaense zaczęło pobierać kilkanaście tysięcy reali za prawo do transmisji jednego meczu, rzucono pomysł, by zabronić biegania wzdłuż boiska popularnym tam reporterom, którzy wyciągają mikrofony w kierunku gracza fetującego strzelenie gola, by słuchacze poczuli jego radość. Te ruchy pozbawiłyby frajdy miliony kibiców, których nie stać na płatną telewizję lub po prostu lubią słuchać komentarza radiowego w trakcie oglądania transmisji.

Brazylijscy działacze czerpią wzory z namiętnie podglądanej Premier League. Czerpią wybiórczo. O ile Anglicy importują piłkarzy najwyższej klasy światowej i podnoszą standard stadionów, o tyle niemal wszyscy najzdolniejsi, bardzo zdolni i średnio zdolni następcy Pelego uciekają do Europy, a na porzuconych przez nich obiektach wciąż stoi się albo siedzi na betonowych blokach. Tamtejsze kluby nie umieją nawet zorganizować sprzedaży wejściówek. Właśnie kibice Palmeiras spędzili wiosną całą noc pod kasami, by dostać się na stanowy finał z Ponte Preta. Rano dowiedzieli się, że bilety wyprzedano, i sfrustrowani starli się z policją.

Drożyzna jest metodą, by noce spędzali w domach. Wkrótce w wielu zakątkach świata pokaźna część kibiców będzie musiała chyba zaciągać kredyty, by pójść na mecz. Tylko jaki bank kredyty im dzisiaj przyzna?

PS To kolejny wyimek z piłkarskiego podsumowania roku, które przeczytacie w najbliższej „Gazecie Sport”. Inne są tutaj, tutaj i tutaj. Następne w przygotowaniu.