A jednak się kręci

Prezes PKOl Piotr Nurowski utrzymuje, że igrzyska w Pekinie były dla polskiego sportu udane. Zliczył medale i wyszło mu tyle samo, co w Atenach. Dzięki sześciu srebrom dorobek jest nawet cenniejszy.

Cztery lata temu werdykt - jednomyślny, bez jakichkolwiek słyszalnych wotum separatum - brzmiał inaczej: ponieśliśmy klęskę. Ale wtedy prezesem PKOl nie był Nurowski. W 2005 roku grzmiał: „Muszę to z przykrością stwierdzić, że od Barcelony polski sport znajduje się trochę na równi pochyłej. Przypomnę - Barcelona to dziewiętnaście medali, Atlanta siedemnaście, Sydney czternaście, w Atenach było już ich tylko dziesięć, a apetyty przecież były dużo większe. Coś trzeba zrobić.”

Z prezesowskiego fotela Nurowski zaczął dostrzegać niuanse. - A co ja mam powiedzieć koleżance ze Szwecji? - zapytał z troską, pijąc do mizernego wyniku Skandynawów - zaledwie pięciu medali. Nie wiem, czy tej metody analizy uczył się jako kierownik wydziału propagandy w Komitecie Wojewódzkim PZPR, czy od jej największego wirtuoza Michała Listkiewicza. Mam za to pewność, że w konkurencji wynajdywania przykładów, że gdzie indziej jest gorzej, działaczowscy giganci naszego sportu osiągnęli mistrzostwo.

Panie prezesie, nie obchodzi mnie Szwecja. A gdyby mnie obchodziła, to bym zajrzał jeszcze do klasyfikacji medalowej ostatnich igrzysk zimowych. I znalazłbym tam siedem medali złotych, dwa srebrne, pięć brązowych. Jak się pomieszkuje z reniferami, to bieganie na nartach jest popularniejsze niż siatkówka plażowa.

Szwedzi mają dyscypliny, w których czują się potęgami. Miażdżąca większość rozwiniętych krajów ma dyscypliny, w których czuje się potęgami. A my na co stawiamy? Od ważnej postaci Ministerstwa Sportu Tomasza Marcinkowskiego, usłyszeliśmy, że na sporty wodne.

No to się nałykaliśmy tych wodnych medali. Gdyby nas nie uratowali fantastyczni wioślarze, mielibyśmy tradycyjną porażkę w kajakach i dwie katastrofy - na basenie i żaglach. Przypomnijmy - w sportach, w których aspirujemy do pozycji mocarstwa.

Aspirujemy oczywiście teoretycznie, bo w polskim sporcie nic nie dzieje się zgodnie z planem. Czempioni rodzą się nam przypadkiem, nie w wyniku przemyślanych strategii Nurowskiego i jemu podobnych. Małysz, Kubica, Radwańska czy Korzeniowski do historii przechodzą dzięki osobistym przymiotom, a nie sprawnemu systemowi wspierania talentów. Nie dorobiliśmy się żadnej dyscypliny, może poza siatkówką, stale wychowującej klasowych zawodników. Nie istnieje nic, w czym bylibyśmy mocni. Zawsze mocni, nawet jeśli akurat nie sypnie medalami. A na igrzyskach w Pekinie nie podziwialiśmy sukcesu ani jednego rodaka startującego w konkurencji wystarczająco prestiżowej, by usłyszał o nim świat.

Nurowski rzucił jeszcze mającą wywołać piorunujące wrażenie liczbą - aż 540 z 958 medali zdobyli reprezentanci czołowej dziesiątki klasyfikacji generalnej. Że niby coraz bardziej zachłanne supermocarstwa zjadają cały tort.

Panie prezesie, znów pan manipuluje. Na poprzednich igrzyskach liderzy zajęli 517 z 929 miejsc na podium. Różnica jest śladowa. Wtedy najwięksi zgarnęli 55,7 proc. wszystkich medali. Teraz 56,3 proc.

Na moje oko jest z reprezentacją Polski tak, jak było w Atenach. Czyli bardzo źle. Ale pocieszę pana, że wystarczy pogadać ze specjalistami od liczenia miejsc z ministerialnego Departamentu Sportu Kwalifikowanego - panami Marcinkowskim, Wasiakiem i Pośnikiem oraz panią Jankowską - by wynaleźć mnóstwo statystyk dowodzących, że zrobiliśmy gigantyczny postęp. W końcu ponadmiliardowe Indie wypociły ledwie trzy medale.