A jednak się kręci

W zasadzie tytuł powinien brzmieć „Zamiast podsumowania igrzysk”. Zamierzałem spisać tutaj wszystko, co wryło mi się w pamięć podczas igrzysk, od łez Małgorzaty Glinki po zdumiewające odkrycie, że cały tabun młodych Chińczyków pracujących w moim hotelu nigdy nie słyszał o rasizmie (w ogóle nie znali zjawiska, musiałem długo wyjaśniać). Nie chce mi się, po trzech tygodniach mocowania się z tubylcami (czasem dzwoniliśmy do Polski do znajomego, żeby rozmawiał za nas z kelnerem czy taksówkarzem) opadłem z sił. Przeżuwanie igrzysk zakończę tylko zaległym rankingiem, którego sporządzanie skończyłem wczoraj w samolocie z Pekinu do Paryża.

Zainspirowały mnie wasze komentarze pod wpisem, w którym protestowałem przeciw tezie prezesa PKOl Piotra Nurowskiego, jakoby olimpiada była dla Polski udana. Wzięliście się tam za przeliczanie medali na liczbę uczestników czy liczbę mieszkańców kraju, ktoś zastanawiał się, czy istotnie wypada narzekać na 20. miejsce w klasyfikacji medalowej. 20. miejsce w świecie, na 200 państw? Brzmi całkiem okazale. Wywiązała się z tego dyskusja szersza - o miejscu polskiego sportu na międzynarodowym tle w ogóle.

Przerzucanie się kryteriami oceny rzekomo sensowniejszymi czy porównywanie Polski do państwa X lub Y prowadzi donikąd, ale bywa interesujące, więc i ja dorzucę swój ranking. Otóż złączyłem dwie klasyfikacje medalowe - z igrzysk letnich i zimowych w Turynie (Polska zsunęła się na 26. miejsce) - a następnie okroiłem ją wyłącznie do Europy. Uznałem, że do awantury o to, dlaczego nasi sportowcy stają na najwyższym podium rzadziej niż Jamajczycy, a częściej niż Tanzańczycy, nie jestem zdolny.

Aha, zignorowałem też państewka z ludnością skromniejszą niż milionowa, czyli Andorrę, Czarnogórę, Islandię, Liechtenstein, Luksemburg, Maltę, Monaco i San Marino. Bawmy się, ale bez przesady.

Wyszło mi, że na kontynencie nasi sportowcy (z dorobkiem: 3 złota, 7 sreber, 2 brązy) zajmują 17. miejsce.

Lepsze od Polski są: Rosja, Niemcy, Wielka Brytania, Włochy, Francja, Holandia, Austria, Ukraina, Szwecja, Szwajcaria, Norwegia, Hiszpania, Białoruś, Czechy, Rumunia, Estonia.

Gorsze od Polski są: Albania, Belgia. Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Chorwacja, Dania, Finlandia, Gruzja, Grecja, Irlandia, Litwa, Łotwa, Macedonia, Mołdawia, Serbia, Słowacja, Słowenia i Węgry.

Z grona gorszych arbitralnie usunąłem Portugalię. To moja jedyna ingerencja. Skoro chcę poprzez subiektywny ranking umieścić nasz sport w hierarchii europejskiej, to przyzwoitość nie pozwala mi wytykać miernoty państewku, który w swoim ulubionym sporcie osiągnęło ostatnio, biorąc pod uwagę potencjał populacji, absolutne mistrzostwo. Wychowało aż dwie gwiazdy futbolu w swoim czasie największe - Luisa Figo oraz Cristiano Ronaldo - oraz całą kupę graczy wielkich klubów (Deco, Ricardo Carvalho, Pepe, Bosingwa, Nani), wyeksportowało trenerskiego półboga (Mourinho), grało w półfinałach mistrzostw Europy i świata, wygrywało Ligę Mistrzów (Porto) etc. Ich mocarstwowa pozycja w futbolu przyćmiewa wszystko, po prostu tam cała para idzie w piłkę. My takiej pasji do żadnej dyscypliny nie mamy.

Po tej drobnej modyfikacji ogłaszam, że w moim subiektywnym rankingu, Polska zajmuje 18. miejsce w Europie.

Moim zdaniem to wynik beznadziejny. W grupie państw wyżej sklasyfikowanych wynalazłbym zatrzęsienie takich, które ze względu na potencjał ludnościowo-ekonomiczny wypadałoby wyprzedzać lub co najmniej iść z nimi łeb w łeb. W grupie państw niżej sklasyfikowanym widzę natomiast wyłącznie kraiki zaludnione ubożuchno, nie aspirujące pod żadnym względem do pozycji na kontynencie wiodącej lub bardzo mocnej. Tylko Grecja przekracza 10 mln mieszkańców. I to przekracza tyci-tyci.

My unosimy się na mniej więcej na poziomie Węgier (na obu igrzyskach 3 złota, 5 sreber, 2 brązy) czy Finlandii (ledwie jedno złoto, ale w sumie 17 medali).

Dlatego nie pociesza mnie wyglądające na przyzwoite miejsce w klasyfikacji pekińskiej. Podtrzymuję opinię - jest źle. Wciąż nie wiem, na jakie dyscypliny my właściwie stawiamy. I nigdy nie uwierzę w genetyczną czy mentalną Polaków niezdolność do wygrywania. Problem polega na tym, że nasz sport jest fatalnie zorganizowany, kompletnie zaniedbany przez państwo, rabowany przez hordę darmozjadów i zawłaszczony przez dyletantów w typie tego pana.