A jednak się kręci

Dwaj blogerzy z sąsiedztwa święcie oburzyli się na czołówkę ostatniej „Gazety Sport”, traktującą o paradoksalnej sytuacji Tomasza Kuszczaka, który jest pierwszym Polakiem w Manchesterze United, a jednak najprawdopodobniej nie pojedzie na Euro 2008. I jakoś pewnie bym ich srogą lekcję dziennikarstwa zniósł, gdyby przy okazji nie użyli polemicznego chwytu, który tak bardzo odstręcza mnie od wszelkich debat naszych polityków.

Przypisali mianowicie Michał Rutkowski z Pawłem Wujcem nam - redakcji „Gazety” - najniższe intencje. (Polscy politycy tak właśnie się kłócą. Nie koncentrują się na argumentach, lecz tropią skrywane, haniebne cele, dla których adwersarze je podnoszą.) Uznali, że chcemy konkurować już nie z innymi dziennikami zgłaszającymi opiniotwórcze aspiracje, lecz karmiącym się kompletnymi bzdurami „Faktem”. Że dziennikarstwo porzuciliśmy dla zmyślania, siania zamętu i schlebiania najprymitywniejszym czytelniczym gustom. „Brukowce narzucają ostre tempo” - celnie i bezlitośnie zdiagnozował Supergigant. „Fabrykują news za newsem. W Fakcie jest podobno nawet taki specjalny dział "ZDW" czyli „Z Dupy Wyjęte”. Kolesie siadają i wymyślają - a to historię o wielorybie płynącym w górę Wisły, a to o panu Romanie, który po zderzeniu ze słupem wszędzie wokół widzi gołe dupy. Trzeba się strasznie starać, żeby nadążyć. Więc tutaj w roli wieloryba występuje Kuszczak.”

Ja nie będę szukał żadnych paskudnych powodów, dla których koledzy z „Supergiganta” napisali, co napisali. Zakładam, że chcieli „Gazetę Sport” skrytykować i pouczyć zarazem dla jej dobra, że brzydziliby się publikować swojego „Fruwania pod koszem” w piśmie staczającym się na bruk.

Grubo jednak przegięli. Można się spierać, czy teza o Kuszczaku z iluzorycznymi (zależnymi od pecha konkurentów) szansami na Euro, jest zasadna. Ale przyrównując casus Kuszczaka do bredni o wielorybie w Wiśle przyrównali autorów tekstu - Michała Szadkowskiego oraz Roberta Błońskiego, spędzającego z reprezentacją Polski każde zgrupowania i doskonale znającego jej realia - do jakiegoś niezidentyfikowanego, udającego dziennikarza typa, który zza biurka wylewa na łamy bzdety o wielorybach i gołych dupach. Żadnego wieloryba nie było, a Kuszczak rzeczywiście ma w kadrze problem. Ze sobą - bo nie umie zaakceptować roli rezerwowego, o czym mówił publicznie. I z zaufaniem Beenhakkera, w którego hierarchii spadł w końcówce eliminacji za Fabiańskiego, czyli poza ławkę rezerwowych. A przecież bramkarz Manchesteru sam mówił w wywiadzie dla „Gazety”: „Jeśli mam być turystą, to wolę podczas urlopu, a nie w meczach reprezentacji. Bo uważam, że przyjeżdżać na same zgrupowania i potem wędrować na trybuny to jest to strata czasu. Ani ja nie mam przyjemności, ani kadra nie ma ze mnie żadnego pożytku. Po marcowych meczach z Armenią i Azerbejdżanem, powiedziałem, że na trybuny nie chcę przyjeżdżać. Nie mam 19 lat. Okres, kiedy mogłem się doszkalać jako trzeci, już minął.”

Rutkowski i Wujec wspaniałomyślnie przyznają, że analiza zachowań Beenhakkera - do której autorzy naszego tekstu również odwoływali - „układa się w logiczny puzzle”, ale sami porównują temat do tych z dupy wyjętych. Nie chcą przyjąć, że Robert pisze tekst oparty - by odwołać się do języka prawniczego - na poszlakach, lecz poszlakach zbyt mocnych, by je zignorować. Że ma stały kontakt z reprezentacją, zebrał ogromną wiedzę półoficjalną, naprawdę nieźle poznał holenderskiego selekcjonera. I nie produkuje zazwyczaj artykułów „jątrzących”. Tym się różni od ludzi pracujących w brukowcach, że jeśli pisze „Euro bez Kuszczaka”, to ma powód. Na całym świecie poważne gazety publikują artykuły, które nie wspierają się na oficjalnych wypowiedziach, lecz anonimowych półsłówkach, oraz głębokiej wiedzy autorów, specjalistów od lat zajmujących się swoją dziedziną. Jeśli ci ostatni są najwyższej klasy, trafiają - nikt nie jest nieomylny - w 90 procentach. Brukowce trafiają raz na sto prób. Wykpić poważne potraktowanie w artykule faktu, że Leo dopiero na piątym miejscu wymienił wśród polskich golkiperów Kuszczaka, łatwo tylko tym, którzy nie przebywają z nim często i nie wiedzą, że w jego rozmowach z dziennikarzami nie ma przypadkowych zdań, że posługuje się on językiem dyplomatycznym. Nie mówi wielu rzeczy wprost, żadnego piłkarza nie chce nigdy urazić, więc jego temat przemilcza zamiast się nad nim publicznie pastwić, ale zarazem poprzez niuanse śle bardzo mocne sygnały.

Blogerzy „Supergiganta” wielokrotnie zastrzegali się w swoich notkach, że nie są dziennikarzami. Teraz mnie przekonali. Nie są. Jeśli nie odróżniają brukowych banialuk od interesującego tekstu o prawdopodobnym Euro 2008 bez Kuszczaka, w którym nikt nie udaje, że Beenhakker tę sensacyjną decyzję już ogłosił, to rzeczywiście o dziennikarstwie mają blade pojęcie.

Kończy swój wywód „Supergigant” tak: „A Kuszczak pojedzie na Euro. Pamiętajcie tylko wtedy, że na naszym blogu przeczytaliście o tym wcześniej niż w Gazecie.”

Ja w tym stylu nie skończę. Nie będę się zakładał, że Kuszczak nie pojedzie, by z wywalonym językiem czekać na pomyślny dla mnie wedykt. Bo życzę bramkarzkowi MU czego innego. Co więcej, uważam, że bezdyskusyjnie należy do trójki najlepszych polskich bramkarzy i na udział w Euro zasługuje.

Ale podejrzewam, że koledzy z „Supergiganta” mi nie uwierzą. Przecież musieliby ryzykownie założyć, że do napisania tej notki pchnęła mnie intencja ciut mniej prymitywna niż chęć zaprezentowania bywalcom naszego portalu, jak publicznie okładają się słowami miłośnicy sportu pracujący w tym samym budynku.