A jednak się kręci

Wszystkich tajemnic szatni kibice czasem nie poznają nigdy, a czasem poznają je bardzo późno, całe lata po zakończeniu karier sportowców, których owe tajemnice dotyczą. Dziennikarze też, nawet gdy co nieco wiedzą, często milczą - jeśli np. informacje pozyskali kanałami prywatnymi, a nie oficjalnymi.

Dlatego dziś musimy poruszać się po omacku, deliberując, co stało się z reprezentacją polskich siatkarek, które kwalifikacji olimpijskich w Halle niby nie wygrały, a zarazem wygrały. Wygrały, bo poczuły swoją moc. Jeśli utrzymają formę oraz ducha walki, to na majowym turnieju interkontynentalnym na pewno awansują na igrzyska w Pekinie.

Trener Marco Bonitta niemal w przeddzień zawodów w Halle wykonał ruch potwornie ryzykancki. Przynajmniej z pozoru. Usunął z drużyny Dorotę Świeniewicz - jej gwiazdę, siatkarkę instytucję, jeden z symboli epoki „Złotek”, czyli epoki wyznaczonej podwójnym tytułem mistrza Europy.

Włoski selekcjoner tłumaczył wszystko względami czysto merytorycznymi, sugerował, że Świeniewicz przegrała sportową rywalizację, ale za jego decyzją musiało kryć się coś więcej. Zawodniczki tego formatu nie traktuje się tak brutalnie, jej odejście odbywa się z fanfarami, w atmosferze święta. Dlatego użyłem słowa „usunął”. Żywe pomniki trzyma się niekiedy nawet wówczas, gdy nie są w stanie podołać trudowi całych spotkań. W męskiej w siatkówce było tak np. z podstarzałymi Vladimirem Grbiciem czy Rafaelem Pascualem, którzy także stojąc pośród rezerwowych wzmacniali mentalnie reprezentacje Serbii oraz Hiszpanii.

Świeniewicz odeszła nagle. A w Halle było widać - nawet okiem nieuzbrojonym, siedząc przed telewizorem w Warszawie - że kadra nie przeżyła wstrząsu. Nie wpadła w depresję. Przeciwnie, zdawała się pękać od nadmiaru pozytywnej energii. I w fantastycznym stylu eksplodowała na boisku.

Świeniewicz zastąpiła Anna Barańska. Z nią też wszystko potoczyło się na opak. Dla Polski grać nie chciała, PZPS zmuszał ją do tego szantażem (grożąc odebraniem licencji na występy w klubie), wróciła do niej po długich negocjacjach z trenerem Bonittą. Sekretów tych negocjacji też nie znamy. Ale w minionym tygodniu zobaczyliśmy narodziny gwiazdy. Siatkarkę naładowującą wigorem całą grupę, bezkompromisową w ataku, serwisem wprost zestrzeliwującą przeciwniczki. Kusi mnie, by obwołać ją wręcz ładniejszą wersją Mariusza Wlazłego, gwiazdora męskiej kadry.

Jej potencjał, a także potencjał Skowrońskiej czy Glinki - w finale świetnej, ją wciąż stymulują największe wyzwania! - nie pozwala serio obawiać się, że Polki nie pojadą do Pekinu. Pojadą. Po 40 latach znów zobaczymy na igrzyskach siatkarki. (Ja zobaczę po raz pierwszy, urodziłem się osiem lat po olimpiadzie w Meksyku).

Dziś aż strach pomyśleć, jaki entuzjazm w kraju wywołałoby zwycięstwo nad mistrzyniami świata Rosjankami. Musielibyśmy chyba zawołać - nawet jeśli wiele potęg żeńskiej siatkówki wywodzi się spoza Europy - że Polki powinny w Chinach mierzyć w medal.

Czy to sobie powiedziały po meczu? Cóż, tajemnica szatni.